.
De islamitische organisatie Tablighi
Jamaat wil een mega-moskee
bouwen in Londen. Hieronder vindt u een reportage van Russia
Today, die ik op Islam
versus Europe vond.
Zie ook:
"Ik wens iedereen die denkt dat het wel zal meevallen met de agressie van de islam veel sterkte. Zalig zijn de onnozelen van geest." - Pim Fortuyn
De eerste bijeenkomst van het gekozen Libische parlement mondde begin augustus uit in fundamentalistisch machtsvertoon. Islamistische politici lieten zich gelden. Mohammed Magarief, nauw gelieerd aan de Moslimbroederschap maar geen lid, werd gekozen tot voorzitter. Een vrouw zonder hoofddoek kreeg opdracht de zaal te verlaten. Interim-president Mustafa Abdel Jalil, die afscheid nam omdat de nationale overgangsraad nu officieel is ontbonden, benadrukte in een toespraak dat de sharia de basis dient te zijn van de nieuwe Grondwet.
De gebeurtenissen laten zien dat de liberalen in Libië minder invloedrijk zijn dan commentatoren beweerden na de verkiezingen van 7 juli. De Alliantie van Nationale Krachten versloeg met 39 zetels de andere politieke partijen, maar dat leverde geen invloedrijk liberaal machtsblok op. De meerderheid van de zetels in het tweehonderd leden tellende parlement is voor onafhankelijke politici. Over de signatuur van deze 120 parlementariërs was tot nu toe weinig bekend. De verkiezing van Magarief is de eerste aanwijzing dat de onafhankelijke volksvertegenwoordigers dichter bij de fundamentalisten staan dan bij de liberalen.
De Partij voor Rechtvaardigheid en Opbouw (JCP), waarin de Moslimbroederschap is vertegenwoordigd, blaakt van vertrouwen. 'Wij hebben de steun van veel onafhankelijke kandidaten,' zegt partijleider Mohammed Sowan tegen persbureau Reuters. De JCP haalde bij de verkiezingen zeventien zetels, maar denkt het grootste machtsblok te kunnen vormen. 'Door de steun van de onafhankelijken hebben we een absolute meerderheid in het parlement.'
De islamisten hebben in het Libische parlement meer invloed dan veel westerse commentatoren willen zien. Smachtend naar positief nieuws over de Arabische lente verliezen ze de realiteit soms uit het oog. Na de verkiezingsoverwinningen van de Moslimbroederschap in Tunesië en Egypte zou zich in Libië een heel ander scenario ontvouwen. In werkelijkheid hebben niet de liberalen maar de fundamentalisten de verkiezingen in Libië gewonnen.
Volgens een recent opinie-onderzoek willen veel Egyptenaren namelijk een grotere rol voor de islam in de politiek. Zo wil 82 procent van de Egyptenaren de doodstraf voor overspel en 84 procent steunt dezelfde straf voor het verlaten van de islam.De populariteit van het islamitische rechts- en wettenstelsel blijkt ook uit de uitslag van de recente verkiezingen in Egypte. De islamistische Moslimbroederschap haalde net geen meerderheid in het Egyptische parlement. Een kwart van de Egyptenaren stemde daarnaast op de nóg radicalere al-Nour-partij, waardoor het parlement in totaal dus voor driekwart uit islamisten bestaat. Daarmee is overigens nogmaals het ongelijk van Bertus Hendriks aangetoond, die Geert Wilders als een soort racist neerzette, omdat de PVV-leider vanaf het begin sceptisch was over het democratisch gehalte van de opstand in Egypte en de "Arabische Lente" in het algemeen.
In Egypte vinden eind november de eerste verkiezingen plaats na de val van Mubarak en de winstkansen van islamistische partijen worden (zeer) hoog ingeschat. In Tunesië, waar de verkiezingen deze maand zijn mag de Nahda, de zusterpartij van de Moslim Broederschap, volgens de verwachtingen op grote electorale winst rekenen. Alles wijst erop dat de postrevolutionaire Arabische wereld gekenmerkt zal worden door een religieuze competitie waarbij islamisten elkaar zullen proberen te overtreffen in de mate waarin ze de (politieke) islam uitdragen. Het islamisme-spectrum loopt immers van Al Qaida, de Taliban en de Wahhabi's tot aan Ahmadinajad, Nasrallah en Erdogan. Dus wie van hen vertegenwoordigt de ware Islam?
De uitdagingen die deze wedstrijd der islamisten met zich meebrengt zijn enorm. Hoe moeten we straks omgaan met regeringen waarin radicale moslims vertegenwoordigd zijn? Aanvaarden we alle uitkomsten zolang hun verkiezing vrij is verlopen of zijn er liberaal-constitutionele grenzen die niet gepasseerd mogen worden?
(...)
In zijn rapport Dynamiek in islamitisch activisme (2006), dat kort na de grote electorale winst van Hamas was verschenen, bepleitte de WRR toenadering tot Hamas. Deze radicaal-islamitische beweging was immers op een democratische wijze gekozen en zeer populair onder de eigen bevolking. Maar de WRR maakte een ernstige denkfout door te veronderstellen dat democratie slechts vrije verkiezingen zou behelzen. Laat staan dat er aandacht kwam voor het fenomeen dat een democratisch proces ook een onliberale democratie kan voortbrengen.
Een onliberale democratie is het tegenovergestelde van een liberale democratie. Het laatste is een politiek systeem dat gekenmerkt wordt door vrije verkiezingen, rechtstatelijke beginselen, machtenscheiding en bescherming van basisvrijheden van meningsuiting, vereniging, geloof en eigendom. Deze definitie bevat meerdere aspecten die na de verkiezingen tot volle wasdom kunnen komen. Dus wanneer de winnaar een regering heeft gevormd en zijn beloften in daden omzet. Het winnen van vrije verkiezingen kan dus niet de enige voorwaarde zijn om een beweging of een regime democratisch te noemen en als zodanig te erkennen. Het uitgangspunt moet altijd zijn een liberaal-constitutionele democratie.
Erdogan noemt de Israëlische onderschepping van de Turkse flotilla onrechtmatig en een reden voor oorlog. Voortaan, zo dreigde hij, zal de Turkse marine worden meegestuurd.
Dat is, voorzitter, extreem oorlogszuchtige taal.
Ik vind, de PVV-fractie vindt, deze oorlogszuchtige taal van Turkije disproportioneel en ongepast. Vindt de minister dat ook?
Is de minister het ook met mij eens, dat deze Turkse oorlogsretoriek gevaarlijk is? Dat die niet tot vrede en veiligheid leidt maar tot het tegendeel?
Het verbaast mij, dat de Nederlandse regering dit niet krachtig heeft veroordeeld. Waarom, zo vraag ik de minister, heeft Nederland daar geen afstand van genomen en die Turkse oorlogstaal niet stevig veroordeeld?
Voorzitter, de islamitische aap is weer eens uit de mouw gekomen. Hij zetelt ditmaal in Ankara en hij heet Erdogan.
Want het is glashelder, dat Erdogan dit doet om zijn positie in de islamitische wereld te verstevigen. Hij wil héél graag de leidende rol van veroveren in die regio.
Is de minister het met mij eens, dat deze oorlogsretoriek van Erdogan, een leider op het wereldtoneel onwaardig is?
Mensen vergeten snel en halen nu al de volgorde door elkaar, maar het was gedurende die heerlijke multilaterale Clintoneske wereld van vóór de invallen in Afghanistan en Irak dat het extremistische islamisme en 11 september werden uitgebroed, niet daarna.Zie ook: