"Ik wens iedereen die denkt dat het wel zal meevallen met de agressie van de islam veel sterkte. Zalig zijn de onnozelen van geest." - Pim Fortuyn
Sixtiesiconen mogen zich nog immer verheugen in steun van de gevestigde media. NRC Handelsblad verkoopt bijvoorbeeld dvd’s van Che Guevara. In de promotie in de eigen krant lezen we: ‘Che Guevara wordt vandaag de dag nog steeds over de hele wereld gezien als een symbool van idealisme. (…) Het waargebeurde verhaal gaat over zijn opoffering, doorzettingsvermogen en guerillatechnieken, tot aan zijn abrupte dood in 1967.’
Je zou willen dat de NRC-lezers zouden kennisnemen van het boek Exposing the Real Che Guevara and the Useful Idiots That Idolize Him. De Cubaanse vluchteling Humberto Fontova verhaalt daarin over dat ‘doorzettingsvermogen’. Hij kent een heel ander ‘waargebeurd’ verhaal. Che’s idealisme blijkt vooral te bestaan uit vuurpelotons die hij aan het werk zette, met af en toe wat eigen inzet: de nekschoten die hij in petto had voor mensen die niet meegingen richting de Nieuwe Mens. De linkse held is waarschijnlijk verantwoordelijk voor tienduizend doodvonnissen en executies, inclusief die van kinderen. ‘Ik heb geen bewijs nodig om een man te executeren,’ snauwde Che tot een ondergeschikte in 1959. ‘Ik hoef alleen te weten dat het nodig is om hem te executeren!’
Harry Mulisch, die Cuba in 1967 voor het eerst bezocht, viel als een blok voor [Fidel] Castro, die zijns inziens boven iedereen uitstak ‘door zijn motieven, zijn eerlijkheid, zijn intelligentie, zijn leiderskwaliteiten, zijn gevoel voor humor, zijn doorzettingsvermogen, zijn onafhankelijkheid, zijn radicaliteit en natuurlijk ook door zijn onvoorstelbare moed’. Samen met kunstenaars als Peter Schat en Hugo Claus maakte hij in 1969 de hagiografische opera Reconstructie over Castro’s wapenbroeder Che Guevara, die twee jaar eerder was gesneuveld als guerrillastrijder in Bolivia. Maar ook de idealistische Jan Pronk, van de in de jaren vijftig nog zo fervent anticommunistische PvdA, liep weg met Cuba. Als minister van Ontwikkelingssamenwerking in het kabinet-Den Uyl (1973-1977) spekte hij Castro’s dictatuur met miljoenen guldens Nederlands belastinggeld.