Hypocriete Johan Derksen kaart Marokkanenprobleem aan

.

Zoals bekend heeft Johan Derksen een hekel aan PVV-leider Geert Wilders. Wie de "voetbalanalyticus" over de Limburgse politicus hoort praten, zal snel beseffen dat hij niets anders doet dan politiek-correcte opiniemakers napraten. Dat is overigens geen verrassing, want Derksen baseert zijn mening onder meer op een berucht parochieblaadje van wegkijkend Nederland: NRC Handelsblad. Dat zei hij namelijk eens in het voetbalpraatprogramma Voetbal International, dat tegenwoordig twee keer per week op TV is te zien. Bovendien is Derksen lid van de linkse VARA en kijkt hij graag naar de politiek-correcte zwetsprogramma's De Wereld Draait Door en Pauw & Witteman. Het is dan ook geen wonder dat "De Snor" vaak verbale diarree produceert, als het gesprek over zaken gaat die gevoelig liggen bij de goegemeente.

Desondanks lijkt de realiteit niet geheel langs Johan Derksen heen te gaan. Dat heeft hij niet te danken aan de linkse opiniejournalistiek van NRC Handelsblad en de VARA, maar aan zijn eigen ervaringen in de Marokkanen-enclave Gouda. Daar werd de goedmens Derksen hard met de neus op de feiten gedrukt. Sindsdien is hij niet te spreken over de Noord-Afrikaanse cultuurverrijkers, zoals onder meer uit een video op GeenStijl blijkt. De voetbalcommentator toont nog maar eens de hypocriete hardleersheid aan van mensen met politiek-correcte oogkleppen. Zolang zij niet zelf ergens last van hebben (of hebben gehad), wensen zij de realiteit niet onder ogen te zien en worden andersdenkenden verkettert als "racist" en "fascist".

Zie ook:

Oud-crimineel Ali B. ontkent Marokkanenprobleem, Lux et Libertas, 7 december 2012

Wilders: Dood grensrechter door Marokkanenprobleem, RTL.nl, 5 december 2012

_____

NRC Handelsblad & Che Guevara

.

Hieronder vindt u een citaat uit het boek De schijn-élite van de valse munters (2010) van Martin Bosma. Ik heb er twee interessante links aan toegevoegd.

Sixtiesiconen mogen zich nog immer verheugen in steun van de gevestigde media. NRC Handelsblad verkoopt bijvoorbeeld dvd’s van Che Guevara. In de promotie in de eigen krant lezen we: ‘Che Guevara wordt vandaag de dag nog steeds over de hele wereld gezien als een symbool van idealisme. (…) Het waargebeurde verhaal gaat over zijn opoffering, doorzettingsvermogen en guerillatechnieken, tot aan zijn abrupte dood in 1967.’

Je zou willen dat de NRC-lezers zouden kennisnemen van het boek Exposing the Real Che Guevara and the Useful Idiots That Idolize Him. De Cubaanse vluchteling Humberto Fontova verhaalt daarin over dat ‘doorzettingsvermogen’. Hij kent een heel ander ‘waargebeurd’ verhaal. Che’s idealisme blijkt vooral te bestaan uit vuurpelotons die hij aan het werk zette, met af en toe wat eigen inzet: de nekschoten die hij in petto had voor mensen die niet meegingen richting de Nieuwe Mens. De linkse held is waarschijnlijk verantwoordelijk voor tienduizend doodvonnissen en executies, inclusief die van kinderen. ‘Ik heb geen bewijs nodig om een man te executeren,’ snauwde Che tot een ondergeschikte in 1959. ‘Ik hoef alleen te weten dat het nodig is om hem te executeren!’

Zie ook:

Dossier NRC Handelsblad

Dossier socialisme en communisme

_____

NRC Handelsblad: 'molensteen voor de geest'

. 

Een citaat uit een artikel over NRC Handelsblad van Carel Brendel: 

De krant heeft in de afgelopen tien jaar stuivertje gewisseld met de Volkskrant. Vergeleken met andere kranten was de NRC veelzijdig en liberaal. De ‘verzuurde’ Volkskrant fungeerde ondertussen als bijwagen van de linkse politiek en vakbeweging. Inmiddels zijn de rollen omgedraaid. Bij de Volkskrant gingen de luiken open, kwam er ruimte voor diverse meningen, terwijl bij de NRC ‘licht en vrijheid’ juist in het nauw kwamen. Ze maakten na 11 september 2001 plaats voor een hardnekkige drang om de lievelingsprojecten van de bestuurlijke en maatschappelijke bovenlaag, zoals het multiculturalisme en de Europese eenwording, te verdedigen. In mijn omgeving zijn veel mensen daarom afgehaakt als NRC-abonnee. Maar het kan natuurlijk zijn dat de krant buiten mijn gezichtsveld andere lezers heeft aangetrokken, die op hun beurt de vernieuwingen bij de Volkskrant niet trekken.

Een dramatisch momentopname was er op 6 mei 2002. Die middag verscheen het beruchte hoofdartikel van Folkert Jensma, waarin hij het cultuurrelativisme verdedigde tegen de islamkritiek van Pim Fortuyn. “Het is de trots van Nederland dat we hier juist niet de ene cultuur beter vinden dan de ander. Dat we hier mensen gelijk behandelen in een open samenleving. Dat we ons hier de xenofoben en racisten van het lijf wensen te houden. Het is een grote schande dat we zestig jaar na dato een politicus in ons midden daaraan moeten herinneren.”

Uitgerekend die dag werd Fortuyn vermoord door de milieu-extremist Volkert van der Graaf. Dat kon Jensma uiteraard niet weten. Merkwaardig was wel dat hij het cultuurrelativisme verdedigde naar aanleiding van Bevrijdingsdag. Op 5 mei immers viert Nederland de verdwijning van de nationaalsocialistische cultuur, die beslist niet gelijkwaardig is aan alle andere culturen.

De NRC kreeg veel opzeggingen na dit ongelukkig getimede commentaar. Zelf hield ik het nog enkele jaren vol. Mijn opzegmoment kwam in het najaar van 2007, toen onderzoeksjournalist Joep Dohmen op grond van dubieuze gegevens van het Meldpunt Discriminatie Internet (MDI) allerlei vrijdenkende websites associeerde met extreemrechts. 

Zie ook: 

Dossier NRC Handelsblad

Dossier journalistiek

_____

Martin Bosma over de feitenvrije journalistiek van NRC Handelsblad

. 

Afgelopen zaterdag publiceerde het politiek-correct roddelblaadje NRC Handelsblad een repliek van PVV-Kamerlid Martin Bosma op aantijgingen in een feitenvrije column van Folkert Jensma. Hieronder vindt u een citaat daarvan. 

‘Voor de PVV is de rechtsstaat maar moeilijk’, staat boven de column van Folkert Jensma van 26 november. Toe maar. Meestal bestaat PVV-bashen uit niet meer dan wat populistische kretologie. Zou de oud-hoofdredacteur van deze krant er wel in slagen een aanval van enig intellectueel niveau te produceren?

De centrale stelling van het stuk luidt: „In Bosma’s boek worden lijsten bepleit van mensen die de verkeerde mening aanhangen of die het land ‘verraden’ aan de moslims. Deze mensen moeten uit hun beroep worden gezet.” Dat heeft tal van gevolgen: „Op internet worden deze lijsten enthousiast bijgehouden op satirisch bedoelde websites.” Overal in Nederland zijn intolerante PVV’ers op jacht naar andersdenkenden. „Onverbloemd McCarthyisme”, heet dat in Jensma-land. En dat allemaal met mijn boek in de hand.

In mijn boek roep ik nergens op tot welke lijsten dan ook. Ik spreek nergens over een ‘verkeerde mening’. Ik schrijf nergens in mijn boek iets over ‘het land verraden’ – ik gebruik zelfs nergens het woord ‘verraden’. Ik pleit evenmin voor het uit hun beroep zetten van wie dan ook. Nergens heb ik het in mijn boek over ‘de’ moslims. Ik begrijp de hunkering naar een vijand die spreekt over ‘de’ moslims. Dan kan de morele superioriteit weer uit de kast gehaald worden. Die tokkies zijn zo onbeschaafd.

Hoe komt Jensma aan zijn lijstjesverhaal? Heel simpel: gecopy-pastet van Elsbeth Etty. Die berichtte op 19 oktober 2010 dat mijn boek oproept tot het maken van lijsten. „Zij moeten weggezuiverd worden… ” Aldus de voormalig adjunct-hoofdredacteur van volksdagblad De Waarheid, wier achtervolgingswaanzin met plezier gerecycled wordt door Jensma, die de rechtsstaat verdedigt.

Jensma weer: „Achter deze houding ligt een klassieke samenzweringstheorie. Hierin is Adolf Hitler volgens Bosma een echte socialist. Daarmee is links, of wie daarvoor wordt uitgescholden, geherdefinieerd als volksvijand.”

Ik ken mijn linkse pappenheimers en hun voorliefde dissidenten weg te zetten als gestoorde complotdenkers. Daarom schreef ik in mijn boek: „Is dit een complot? Zweren mensen samen in achterafzaaltjes? Nee, het zijn gewoon de gedeelde normen en waarden van een kleine groep mensen…”

Ik definieer links nergens als ‘volksvijand’. Ook daarvan is paranoiaprinses Etty de bron. De column van Jensma staat ook op nrc.nl en linkt naar de column van Etty van 5 oktober 2010 (afgewezen door de krant, maar terug te lezen op nrc.nl). Daarin legt zij mij het woord ‘volksvijand’ drie keer in de mond en introduceert zij tevens de ‘lijsten’-canard. Het stuk van Jensma is dus de derde NRC-column die melding maakt van ‘lijsten’. NRC Handelsblad schrijft graag dat Nederland in zichzelf gekeerd is vanwege de PVV; de waarheid is dat NRC’s politiek-correcte columnistenbestand in zichzelf gekeerd is. Men schrijft elkaar over en praat elkaar klakkeloos na.

Hitler als socialist betitelen is verre van origineel. De hoofdredacteur van de NRC tijdens de bezetting deed dat ook, alsmede (in 1940) de VARA en (voor de oorlog) Joop den Uyl. Herdefinieerden zij daarmee links tot volksvijand? Nee hoor, zij zagen het nationaal-socialisme als een vorm van socialisme. En dat is volledig juist. Er zijn stapels boeken over geschreven. In mijn boek wijd ik er een heel hoofdstuk aan, met 116 voetnoten. Zeg maar waar het niet klopt. 

Zie ook: 

Dossier NRC Handelsblad

Dossier nationaal-socialisme

_____

Martin Bosma over NRC Handelsblad en Derk Sauer

.
Hieronder vindt u een citaat van PVV-Kamerlid Martin Bosma, uit een publicatie van vandaag op de website van de PVV. Ik heb er relevante links aan toegevoegd.

Grote gedeelten van de Nederlandse elite lezen nog steeds NRC Handelsblad. Zij weten wellicht niet dat hun krant voor bijna een-tiende in eigendom is van iemand die met een rouwband rondliep toen Mao doodging en die de partijkas van de SP spekt. Sauer (voormalig lid van de KEN-ml, de Kommunistiese Eenheidsbeweging Nederland - marxistisch-leninistisch) heeft rechtstreeks invloed op de krant. Hij bepaalt de benoeming van de hoofdredacteur. Volgens de Vara bemoeit Sauer zich zelfs met de inhoud van het dagblad. Van een scheiding tussen eigendom en redactie is blijkbaar geen sprake. Dat is beangstigend. Steeds meer lezers van dit dagblad zullen zich afvragen wat de ware agenda is van hun krant. 

Tevens stelt Bosma de volgende retorisch bedoelde Kamervraag aan de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (de links zijn door mij toegevoegd):

Deelt u een gevoel van verlies dat het eens zo trotse conservatief-liberale avondblad is verworden tot een politiek-correct blad dat een lofzang brengt op de multiculturele samenleving, het EU-nationalisme, de ‘arabische lente’, de strijd tegen Israel, de kunstsubsidies en dat, behoudens een enkele uitzondering, alleen maar  extreem-linkse columnisten heeft?

Altijd leuk, de Linkse Kerk jennen.

_____

Leon de Winter over de populariteit van islamitische symbolen

.
Een citaat uit een column van Leon de Winter (Elsevier, 13 december 2003):

Waarom grijpen jonge moslims terug op symbolen die te maken hebben met achterhaalde ideeën uit culturen die uitblinken in onvrijheid, bijgeloof, armoede en analfabetisme? (...) In NRC Handelsblad merkte een gehoofddoekte moslima onlangs op: 'Ik bedek mijn hoofd. Niet mijn hersens.' Maar juist de haarpsychose van orthodoxe joden en traditionele moslims (vrouwen geen haar, mannen met baarden) is een symptoom van religieuze hersenzwakte. Hier gaat een magisch wereldbeeld achter schuil dat op den duur de rationele grondslagen van moderne liberale samenlevingen ondermijnt.

_____

Martin Bosma over de 'Arabische Lente'

.
Hieronder volgt een passage uit een column (via HVV) van Martin Bosma in NRC Handelsblad. De tekst is door mij voorzien van links om nog wat extra informatie te geven.

De communis opinio is dat er sprake is van een Arabische Lente.

De gedeelde wijsheid is: we staan aan de vooravond van iets fantastisch, iets wonderbaarlijks, iets historisch.

Eeuwenlang heette het Barbarije, maar geef het een maand of wat en dat gebied zal plotsklaps veranderen in een schitterende oase, gekenmerkt door pluralistische, seculiere democratieën, gezellige grand cafés, vrijmoedige, intellectuele discussie en hier en daar een lesbische praatgroep. En Facebook natuurlijk, vooral heel veel Facebook. Het Midden-Oosten zal de kroon op de schepping worden. En Bertus Hendriks zag dat het goed was.

Testbeeld Hendriks — ex-Palestina Komitee Nederland — vertelt avond aan avond dat de Moslimbroederschap eigenlijk een soort Leger des Heils is. Zelfs Tariq Ramadan wordt geboekt om nog eens uit te leggen dat Wilders helemaal ernaast zit.

(...)

'Iedereen' is het weer met elkaar eens, maar voorlopig is het Midden-Oosten nog niet echt op weg naar het paradijs van George Soros en Jimmy Carter. Een waarlijke democratie, gebaseerd op een samenleving die doordrenkt is met islam, koran, sharia en jihad — ik zie 't niet gebeuren. Dat vele moslims oprecht naar vrijheid hunkeren, brengt daarin geen verandering.

Villamedia meldt overigens dat NRC Handelsblad tussen nu en september alweer stopt met de column van Martin Bosma (eerder al verloor Afshin Ellian zijn column). NRC-"Gutmenschen" zien namelijk liever columns van oogkleppen-dragende nitwits in hun krant, al noemt NRC-hoofdredacteur Peter Vandermeersch officieel een andere reden voor het vertrek van Bosma.


 
_____

Michael Moore is een notoire leugenaar

Op 16 mei 2007 werd op de oude website van Lux et Libertas het onderstaande artikel gepubliceerd. Bij deze de herpublicatie.

De multimiljonair Michael Moore werd op 23 april 1954 geboren in Davison (Michigan), een plaats met overwegend een blanke midden-klasse bevolking. Moore werd dus niet geboren in Flint, zoals hij zelf graag suggereert, want die stad ligt 15 kilometer ten westen van Davison. En Moore groeide ook niet op in een arm gezin uit de arbeiders-klasse, zoals hij anderen ook graag wil laten geloven. De ouders van Moore verdienden beide goed en bezaten twee auto's. Moore's vader ging na het werk vaak golfen, nou niet bepaald een hobby van een arme arbeider (Moore's vader was dan ook geen arme arbeider, zoals zijn zoon graag beweerd). Na de middelbare school ging Moore studeren aan de University of Michigan, maar al snel verliet hij de universiteit. Vervolgens kreeg hij een baan bij General Motors, maar ook dat bleek geen succes: al op de eerste dag meldde hij zich ziek, ging naar naar huis en liet zich daarna nooit meer op de werkvloer zien. In 1976 richtte Moore een kleine, (extreem-)linkse krant op: de Flint Voice (die later tot Michigan Voice werd omgedoopt). Het zou het begin worden van een lange carriëre als (extreem-)linkse propagandist. Zijn 'documentaire-films' Bowling for Columbine en Fahrenheit 9/11 zitten vol hele en halve leugens. Het is dan ook niet vreemd dat sommige critici de werkwijze van Michael Moore met die van de nazi-propagandiste Leni Riefenstahl vergelijken.

In het artikel Michael's waanwereld (HP/De Tijd, 16 juli 2004) schreef Joost Niemöller een kritisch artikel over Fahrenheit 9/11. In dat artikel schreef Niemöller o.a. het volgende:

Nog maar een voorbeeld van de leugens van Michael Moore. Hij stelt dat Bush vier jaar geleden de verkiezingen niet heeft gewonnen, maar gestolen. Fahrenheit 9/11 opent met een beeldbombardement waaruit zou moeten blijken dat Bush aan de verliezende hand was in Florida, en dat zijn tegenstander Gore zelfs al met het overwinningsfeest was begonnen. Toen begon ineens de rechtse zender Fox te beweren dat Gore verloor en moesten, zegt Moore, de andere zenders wel mee. Daarna volgden duistere machinaties door familieleden en machtige vrienden van Bush.

Dit is honderd procent lariekoek. Het feest van Gore vond in werkelijkheid plaats op de avond voor de verkiezingen en was dus juist bedoeld om de kiezers aan te moedigen. Het verlichte bord met het woord ‘Victory’ op de achtergrond, drukte de hoop van Gore uit, niet de feitelijke situatie. Het was ook niet het rechtse Fox, maar CBS dat voor het eerst aankondigde dat Bush aan de winnende hand was. Alle zenders, inclusief Fox, hadden in de voorgaande uren gemeld dat Gore won in Florida. Maar toen waren de stemlokalen in een deel van de staat nog open. Moore zwijgt tenslotte over een veelbesproken, gezamenlijk onderzoek dat een halfjaar na de verkiezingen werd uitgevoerd door drie pro- Gore-nieuwsorganisaties: The New York Times, The Washington Post en CNN. De conclusie van het onderzoek: Bush had de verkiezingen gewoon eerlijk gewonnen.

Hoe smerig de propaganda van Michael Moore ook is, veel Nederlanders lusten er pap van. Dat is zeker het geval bij het overwegend linkse journalistenvolk. Dat viel ook de columnist Jan Kuitenbrouwer op, die in een column (HP/De Tijd, 20 augustus 2004) met betrekking tot de berichtgeving van NRC Handelsblad het volgende schreef:

NRC-lezers die inderdaad de nuance zoeken, hebben er even op moeten wachten, maar afgelopen zaterdag viel dan eindelijk ook in NRC Handelsblad iets te lezen over de driekwart leugens en halve waarheden in Fahrenheit 9/11, een stuk dat waarschijnlijk nooit verschenen was als Joost Niemöller een maand geleden in HP/De Tijd niet begonnen was met het scheiden van feit en fictie in Michael Moore’s succesvolle cine-pamflet.

Tot dan toe was het in de NRC-kolommen niets dan bijval en applaus. Filmrecensent Dana Linssen sprak van ‘de must see van deze zomer’, suggereerde dat Moore ‘het grootste montagegenie sinds Sergej Eisenstein en Lev Koelezjov’ is en prees hem omdat hij ‘erin geslaagd is een boodschap de bioscoop in te krijgen die in de VS meestal de kranten of de tv-zenders nog niet eens haalt’. (Onzin, dat laatste, maar dit terzijde.) Amerika-correspondent Marc Chavannes berichtte haast smalend over de verontwaardiging die de film bij Republikeinen wekt en schreef nagenoeg niets over de inhoud (al staat die in de VS al van meet af aan ter discussie) en columnist Sjoerd de Jong kaatst de bal bij voorbaat terug door te stellen dat Moore ‘de waarheid liegt’, net als Bush en Blair, en hem dus weinig te verwijten valt. (Vervang het woord ‘waarheid’ voor het gemak door ‘mijn mening’.)

Tja, NRC Handelsblad is niet een "slijpsteen van de geest", maar een "sloopbal van de geest". Wie die krant leest, vráágt om desinformatie.

Bronnen:

The Fraud "From Flint", Lowell Ponte, FrontPageMagazine.com, 31 januari 2005

Michael’s waanwereld, Joost Niemöller, HP/De Tijd, 16 juli 2004

Cyclopen, Jan Kuitenbrouwer, HP/De Tijd, 20 augustus 2004

Zie ook:

Michael Moore onderwerp van nieuwe documentaire

Beschrijving van Michael Moore op DiscoverTheNetworks.org

Blowing Smoke

Bowling for Fallujah

Hollywood Honors A Stupid White Man

Bowling For Truth

MooreWatch

Michael Moore Exposed!

_____

Derk Sauer beschuldigd van plagiaat

.
In Elsevier stond vorige week een artikel over Derk Sauer, prominent SP-lid en mede-eigenaar van NRC Handelsblad en nrc.next. Als bewonderaar van de Chinese massamoordenaar Mao Zedong werd hij in 1968 lid van het Marxistisch-Leninistisch Centrum Nederland (MLCN) en begin jaren zeventig was hij actief binnen de KEN-ml, de latere SP (een afsplitsing van het MLCN). Enkele jaren later sympathiseerde hij als VPRO-journalist openlijk met de IRA, verantwoordelijk voor bloedige aanslagen waarbij bijna tweeduizend mensen om kwamen.

Deze "jeugdzondes" worden Sauer bij de twee zeer linkse NRC-kranten overigens niet kwalijk genomen. Sinds zijn overname van NRC Media waren er weliswaar wat problemen, maar dat waren machtsspelletjes die niets te maken hadden met zijn gedweep met Mao en zijn sympathie voor de IRA.

Derk Sauer is tegenwoordig overigens multimiljonair (net als zijn kameraad Harry de Winter). Hij werd in de jaren negentig namelijk schatrijk in Rusland, als uitgever van onder meer The Moscow Times. Over die tijd staat een opvallende passage in het eerder genoemde artikel in Elsevier (10 juli 2010):

'Zevenhonderd dollar per maand kreeg ik,' zegt een ex-redactrice van The Moscow Times. 'En een column die ik voor de krant schreef over mijn ervaringen in Moskou, bleek enkele dagen later onder Derks naam in Het Parool te staan. Zo was hij ook wel weer.'

Indien dit waar is, heeft Derk Sauer zich schuldig gemaakt aan plagiaat. Een journalistieke doodzonde. Echter niet bij NRC. Daar werd plagiaat door Robert van der Roer immers door de vingers gezien. Ook worden in NRC Handelsblad en nrc.next regelmatig artikelen van Mohammed Benzakour gepubliceerd, een troetelmarokkaan die in 2003 vanwege plagiaat werd ontslagen door de Volkskrant.

_____

NRC Handelsblad voert propaganda

.
Op 3 maart 2007 werd op de oude website van Lux et Libertas het onderstaande artikel gepubliceerd. Bij deze de herpublicatie.

Gisteren publiceerde NRC Handelsblad een artikel van Mark Schenkel over Iraakse asielzoekers in Zweden. Het beeld dat in het betreffende artikel wordt geschetst gaat er bij de parochianen van de Linkse Kerk waarschijnlijk als koek in. Niet alleen de Zweedse asielwetgeving, maar ook de immigratiewetgeving in het algemeen, stelt nauwelijks toelatingseisen. Vorig jaar nam Zweden 95.750 immigranten op, waarvan bijna 11.000 Irakese asielzoekers. Volgens de auteur van het artikel staat de Zweedse bevolking welwillend tegenover de nieuwkomers. Hij refereert naar "onderzoek" waaruit dat zou blijken. Wat dat voor onderzoek is en door wie dat is uitgevoerd vertelt hij er niet bij. Het zou dus best wel eens een of ander broddelwerk van een Zweeds multiculti-instituut kunnen zijn. In Nederland kennen wij dat soort "onderzoek" van het zwaar-gesubsidieerde Verwey-Jonker Instituut. Dat het dergelijk "onderzoek" zal zijn is overigens erg aannemelijk, aangezien het politiek-maatschappelijke klimaat in Zweden al decennia wordt gedomineerd door multiculturalisme en socialisme. Hoewel de sociaal-democraten bij de verkiezingen van 17 september 2005 een gevoelige nederlaag leden, hebben zij van de laatste driekwart eeuw 65 jaar geregeerd. Schenkel beweert overigens dat het feit dat immigratie bij de verkiezingen van vorig jaar geen rol speelde ook een aanwijzing is dat de Zweden welwillend tegenover de de massale toestroom van immigranten staan. Dat is natuurlijk een onzinnige redenering. Verkiezingen gaan immers vaak over zaken die burgers nauwelijks interesseren en vaak worden thema's die onder het volk leven niet besproken. Denk bijvoorbeeld aan de verkiezingen in Nederland in de jaren negentig, toen de thema's immigratie en integratie door het politieke establishment tot taboes werden verklaard. Pas tijdens de verkiezingen van 2002 werden deze twee maatschappelijk relevante thema's door iemand van buiten het politieke establishment (Pim Fortuyn) aan de orde gesteld.

Het lijkt er overigens op dat de auteur van het artikel bepaalde aspecten van immigratie en integratie zelf ook tot taboes verklaard. In het artikel staat niets over de problemen die immigranten in Zweedse steden als Stockholm, Göteborg en Malmö veroorzaken. Zo valt er bijvoorbeeld niets te lezen over de vele verkrachtingen die door immigranten worden gepleegd. Vaak komen de daders uit islamitische landen, zoals Algerije, Libië, Marokko en Tunesië. Volgens Ali Dashti komen groepsverkrachtingen, waarbij de daders vaak een islamitische achtergrond hebben en de slachtoffers vooral autochtone meisjes zijn, veel voor. Dit probleem speelt overigens ook in buurland Noorwegen. Volgens politie-inspecteur Gunnar Larsen is er een duidelijk verband tussen de stijging van het aantal verkrachtingen en de instroom van immigranten. Twee van de drie verkrachters die door justitie worden vervolgd hebben een niet-Westerse achtergrond.

Maar dit alles vertelt de journalist van NRC Handelsblad ons niet. Het past niet in het plaatje van het door sociaal-democraten gevormde Zweedse paradijs dat Mark Schenkel wil schetsen. Het gaat de auteur van het artikel niet om het rapporteren van de werkelijkheid, maar om het verkondigen van propaganda. Daar hebben veel journalisten last van. Dat zagen wij eerder al met betrekking tot het "Zweedse model", dat door Links Nederland als ideaal wordt gezien, maar in werkelijkheid een ramp is.

_____

Nep-ex-moslims voeren strijd tegen Ehsan Jami

Het onderstaande artikel werd oorspronkelijk op 8 september 2007 gepubliceerd op de oude website van Lux et Libertas. Destijds luidde de titel Nep-ex-moslims voeren met behulp van NRC Handelsblad strijd tegen Ehsan Jami.

U las wellicht al in artikelen van Pamela Hemelrijk (zie hier en hier) dat er islam-apologeten zijn die zich zelf "ex-moslims" noemen en een strijd voeren tegen Ehsan Jami. Die strijd wordt onder meer gevoerd via een opinie-artikel in de zogenaamde "kwaliteitskrant" NRC Handelsblad (een krant die recent door broddelwerk van Joep Dohmen al negatief van zich liet spreken en niets voor niets de bijnaam NSB Handelsblad heeft). De auteurs van het opinie-artikel zijn Peyman Jafari en Behnam Taebi. NRC Handelsblad meldt slechts het volgende over hen:

Peyman Jafari is politicoloog en Behnam Taebi doceert
techniekfilosofie aan de TU Delft. Op maandag 10 september bezoeken ze met een
delegatie van ex-moslims een moskee in Amsterdam en gaan ze in gesprek met de
voorzitter van de Vereniging van Imams in Nederland.

NRC Handelblad onthoudt zijn lezers essentiële informatie over Jafari en Taebi. Niet alleen Pamela Hemelrijk viel dit op, maar ook KeesjeMaduraatje en Leon de Winter. Laatstgenoemde schrijft in zijn commentaar Vrij spel in NRC voor linksradicale halvegaren op Elsevier.nl het volgende:

(...) de redactie van NRC onthoudt zijn lezers essentiële
informatie, zoals zij dat vaker doet.

Peyman Jafari is een kopstuk van de Internationale
Socialisten, een extremistisch-linkse splintergroep met diepe sympathie voor
islamitische terroristen en een diep verlangen naar leninistische
executiepeletons die kapitalisten en grootgrondbezitters hun gerechte straf
uitdelen.

Behnam Taebi was gemeenteraadslid van de SP maar trekt
veel met IS’ers op, zoals veel SP’ers plegen te doen, en hij lijkt een soort
verbindingsfiguur te zijn tussen de maoïsten van de SP en de
marxisten-leninisten-trotskisten van de IS.

In het verleden heeft Lux et Libertas uitgebreid aandacht besteedt aan de Internationale Socialisten. Het is een organisatie die openlijk sympathiseert met de Arabisch-Europese Liga (AEL) van de islamofascist Dyab Abou Jahjah, islamitische terreurorganisaties als Hamas en Hezbollah en het totalitaire regime van Mahmoud Ahmadinejad. Het is dan ook niet bepaald logisch dat ex-moslims zich bij een organisatie als de Internationale Socialisten zouden aansluiten of daarmee zouden sympathiseren. Alleen nep-ex-moslims zouden dat doen.

Ook de inhoud van het opinie-artikel van Peyman Jafari en Behnam Taebi wekt de indruk dat de auteurs geen echte ex-moslims zijn, maar zich alleen maar — waarschijnlijk uit tactische overwegingen — als afvalligen voordoen. Dat blijkt bijvoorbeeld uit hun commentaar op de brief van het Steuncomité Ex-Moslims, waarin wordt gepleit voor het recht op geloofsafval (met betrekking tot alle religies, inclusief de islam). Jafari en Taebi storen zich eraan dat niet alleen "islam-bashers" (lees: islam-critici) als Afshin Ellian de brief hebben ondertekend, maar ook "progressieven" (lees: politiek links-georiënteerden) als Jos de Beus en Arjo Klamer dat hebben gedaan. Het woord "islam-bashers" zouden echte ex-moslims niet snel gebruiken en de zeer zorgvuldig geformuleerde islam-kritiek van Afshin Ellian zouden echte ex-moslims alleen maar toejuichen.

Volgens Jafari en Taebi zijn de "progressieven" Jos de Beus en Arjo Klamer zich overigens "bewust van hun islamofobe gezelschap" en delen zij alleen het pleidooi van Ehsan Jami voor het recht op geloofsafval, niet diens kritiek op de islam. Ook de woorden "bewust van hun islamofobe gezelschap" zouden echte ex-moslims niet snel gebruiken. De termen "islamofobie" en "islamofoob" worden immers vooral door islam-apologeten gebruikt die iedere inhoudelijke kritiek op de islam als een soort psychiatrische aandoening willen omschrijven en zo islam-critici de mond willen snoeren.

Zo kan men het hele opinie-artikel ontleden en zich er van overtuigen dat het zeer onwaarschijnlijk is dat ex-moslims een dergelijke tekst zouden schrijven. Al met al lijkt het er dan ook sterk op Peyman Jafari en Behnam Taebi geen echte ex-moslims zijn, maar nep-ex-moslims die zich storen aan de islam-kritiek van de echte ex-moslim Ehsan Jami. Waarschijnlijk vonden Jafari en Taebi het tactisch sluw om zich als afvalligen voor te doen, om zo Jami eens vanuit een andere hoek te kunnen aanvallen. Tot nu toe kwamen de aanvallen immers uit de moslimhoek en de multiculti-hoek.

Veel lezers van NRC Handelsblad zullen niet beseffen dat Jafari en Taebi nep-ex-moslims zijn en wellicht denken dat Jami binnen de groep van ex-moslims een uitzondering is. Ehsan Jami is echter juist geen uitzondering, want de meeste ex-moslims die zich überhaupt openlijk durven te uiten, delen de kritiek van Jami op de islam. Iedereen die boeken van ex-moslims (zoals Leaving Islam: Apostates Speak Out) en websites van ex-moslims (zoals Islam Watch) kent, zal dit weten.

Hoe dan ook, aanstaande maandag bezoeken Jafari en Taebi met een delegatie van andere nep-ex-moslims een moskee in Amsterdam en gaan ze in gesprek met de voorzitter van de Vereniging van Imams in Nederland. De neo-NSB'ers van NSB Handelsblad zullen er waarschijnlijk — op hun geheel eigen, misleidende manier — verslag van doen.

_____