De hoofddoek als symbool van achterlijkheid

.
Een passage uit een artikel van Fleur Jurgens (HP/De Tijd, 16 januari 2004):

De zedige bedekking van het hoofd reduceert de vrouw tot seksobject, en de man tot een dolle stier die zijn driften niet kan bedwingen.

(…)

Het islamitische dogma van de gesluierde vrouw hangt bovendien samen met een veel breder, seksueel gefrustreerd mensbeeld. Het hoofddoekje is daar maar een symbool van. Zo moet een vrouw, in tegenstelling tot een man, maagd zijn als ze in het huwelijk treedt. Hoe dwingend deze regel onder tweedegeneratiemeisjes in Nederland nog steeds is, bewijzen de maagdenvlieshersteloperaties die hier plaatsvinden en de nog altijd gebezigde middeleeuwse praktijken – van kippenbloed tot brandnetels inbrengen – om maagdelijkheid op de huwelijksnacht voor te wenden. Want kan een moslima op haar bruidsmorgen geen bebloed laken tonen, dan wordt ze in veel gevallen ‘teruggestuurd’ naar het ouderlijk huis, en wacht haar een leven als zondige vrouw.

Indirect gevolg van deze maagdencultus is dat elk gedrag van een meisje als onzedelijk kan worden uitgelegd: van praten met een jongen tot het roken van een sigaret. En op elke straathoek is een potentiële spion aanwezig om van deze ‘schande’ verslag te doen aan een van de vele roddeltantes in de buurt. Zo nodig komt de pater familias met een gepaste (lijf)straf of, erger, wordt het onzedelijk meisje verstoten. De familie-eer bevindt zich namelijk rechtstreeks tussen de benen van een islamitisch meisje. En in het ‘verdorven’ Westen dient zij extra in toom te worden gehouden.

Ook de vele importhuwelijken zijn een indirect gevolg van deze maagdencultus. Zeventig procent van de in Nederland geboren Turkse en Marokkaanse jongens kiest een gewillige maagd uit het land van hun ouders, vaak nadat ze er al lustig op los hebben geëxperimenteerd met ‘verdorven’ vrouwen uit het Westen. Er rest allochtone meisjes niets anders dan om ook met ‘een vrome moslim’ – niet zelden een ongeletterde boerenpummel – uit het land van herkomst voor de dag te komen. Een man op een ontspannen manier ontmoeten in Nederland is er voor hen namelijk niet bij.

De hoofddoek symboliseert al dit soort achterlijke praktijken.

Zie ook:
Ook voor de hoofddoek een bijsluiter, Annelies van der Veer, Metro.nl, 11 oktober 2011
Verongelijkte hoofddoekjes, Albert Spits, Libertarian.nl, 28 oktober 2003
 
_____

Step Vaessen steekt haar kop in het zand

.
Hieronder vindt u een passage uit een column van Gerry van der List, met de titel Kop in het zand (Elsevier, 3 september 2011). Ik heb daaraan enkele links toegevoegd.

De Nederlandse journaliste [Step Vaessen] werkt al heel lang in Indonesië, de laatste vijf jaar in dienst van de Arabische zender Al Jazeera. Ze heeft in het grootste islamitische land ter wereld volop kunnen kennismaken met onaangename trekjes van de islam, maar lijkt daar het liefst haar ogen voor te willen sluiten.

Dat bleek op onthutsende wijze bij haar optreden in het VPRO-programma Zomergasten. Toen de tsunami ter sprake kwam, vertelde Vaessen enthousiast over de troostrijke werking van het geloof na de natuurramp. Maar na schokkende beelden van gewelddadige moslims die de Ahmadiyah, een kleine islamitische sekte, te lijf gingen en drie van hen op beestachtige wijze doodsloegen, kende Vaessen geen twijfel: ‘Dat heeft niets met geloof te maken.’ Kwalijke praktijken mogen nimmer tot de islamitische religie worden herleid, een religie die het woord ‘salem’ (vrede) als basis heeft, zo luidt de bekende redenering.

In haar boek Jihad met sambal komt de moordpartij onder de Ahmadiya ook voor, net als bijvoorbeeld de shariapolitie, die burgers voor kleine vergrijpen oppakt. Maar steeds gaat het in de ogen van de auteur om de activiteiten van een zeer kleine groepering of om misbruik van geloofsartikelen. Als ze over de hoofddoek spreekt, voegt ze eraan toe dat westerse vrouwen pumps dragen. ‘Hoge hakken zijn ook vrouwonvriendelijk, geloof me.’ Alsof de Nederlandse overheid of kerk vrouwen voorschrijft welk schoeisel ze moeten dragen.

Zie ook:
Step Vaessen liegt over haar werkgever Al Jazeera, Lux et Libertas, 8 augustus 2011
‘Alles is van rubber’, AmsterdamPost, 7 augustus 2011

_____

Leon de Winter over de populariteit van islamitische symbolen

.
Een citaat uit een column van Leon de Winter (Elsevier, 13 december 2003):

Waarom grijpen jonge moslims terug op symbolen die te maken hebben met achterhaalde ideeën uit culturen die uitblinken in onvrijheid, bijgeloof, armoede en analfabetisme? (...) In NRC Handelsblad merkte een gehoofddoekte moslima onlangs op: 'Ik bedek mijn hoofd. Niet mijn hersens.' Maar juist de haarpsychose van orthodoxe joden en traditionele moslims (vrouwen geen haar, mannen met baarden) is een symptoom van religieuze hersenzwakte. Hier gaat een magisch wereldbeeld achter schuil dat op den duur de rationele grondslagen van moderne liberale samenlevingen ondermijnt.

_____