VN-resoluties over Israël en 'internationaal recht'

Israël heeft tot op heden elke oorlog tegen vijandige regimes gewonnen, of het nou de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog (1948), de Zesdaagse Oorlog (1967) of de Jom Kippoeroorlog (1973) was. Arabische landen als Egypte en Syrië werden steeds door Israël verslagen. Deze landen hebben sindsdien echter een nieuwe methode gevonden om Israël te bestrijden, namelijk via de Verenigde Naties. Robbert de Witt schrijft daarover in Elsevier (14 augustus 2010) het volgende:

In de VN kregen de Arabische en andere islamitische landen door dat hun numerieke overwicht Israël wel pijn deed. 'Zij die de Palestijnse zaak een goed hart toedragen, beroepen zich vaak op het "internationaal recht" om hun veroordeling van Israël te onderbouwen. Meer dan een kwart van de VN-resoluties die de mensenrechten in een land veroordelen, had betrekking op Israël,' merkt hoogleraar Harry Verbon van de Universiteit Tilburg op in de Internationale Spectator in 2008. Opmerkelijk, ook gezien de mensenrechtensituatie in veel andere delen van de wereld, aldus Verbon.

Juist vanwege de Nederlandse fixatie op het volkenrecht en de Verenigde Naties zijn Nederlanders extra vatbaar voor zulke veroordelingen van Israël.

Zie ook:

Israël en internationaal recht: Barbertje moet hangen (pdf)

Anti-Israëlisme Mensenrechtenraad VN aan de kaak gesteld

UN, Israel & Anti-Semitism

De aangekondigde nachtmerrie van Durban II

Als het niet zo tragisch was, dan was het echt hilarisch

The U.N.'s Human-Rights Sham

Libië en andere mensenrechtenschenders gekozen in VN-Mensenrechtenraad

Mensenrechtenraad VN neemt resolutie tegen 'godslastering' aan

Inhuman Rights


_____

Anti-Israëlisme Mensenrechtenraad VN aan de kaak gesteld

.
Op 27 maart 2007 werd op de oude website van Lux et Libertas het onderstaande artikel gepubliceerd. Bij deze de herpublicatie.

U heeft wellicht op NederOpinie gelezen dat Hillel Neuer — de directeur van UN Watch — op 23 maart van dit jaar een toespraak 'mocht' houden voor de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties. Die raad bestaat onder meer uit notoire verkrachters van de mensenrechten, zoals Algerije, Bangladesh, China, Cuba, Indonesië, Maleisië, Pakistan, Rusland en Saoedie-Arabië. In zijn toespraak stelde Neuer het anti-Israëlisme van de Mensenrechtenraad en de onverschilligheid voor misstanden in andere landen aan de kaak. Dat anti-Israëlisme — dat grotendeels voortkomt uit jodenhaat — was ook al een probleem van Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties, de voorganger van de Mensenrechtenraad. In de Volkskrant van 13 juli 2004 stond daarover een interessant artikel van Leon de Winter. Hij schreef onder meer:

In de Mensenrechtencommissie, die het kroonjuweel van de VN zou moeten zijn, werd dit jaar opnieuw Sudan als lid gekozen ook al werden in dat land gedurende de afgelopen twee decennia twee miljoen mensen afgeslacht (het is van belang deze zin twee keer langzaam te lezen en daarna even op adem te komen). Maar liefst een kwart van alle resoluties die de commissie sinds haar oprichting heeft voortgebracht betrof een veroordeling van Israël. Niet één keer kon de commissie tot een resolutie over Iran, China of Zimbabwe besluiten.

Dit jaar bijvoorbeeld brachten de VS bij de Mensenrechtencommissie een resolutie in stemming waarin Sudan werd veroordeeld voor de 'zware overtredingen van mensenrechten en internationaal humanitair recht in Darfur'. Wat gebeurde er? De resolutie werd afgewezen. Een voorzichtig voorstel om over de mensenrechtensituatie in Iran te discussiëren kreeg geen meerderheid. Wel werden vijf veroordelende resoluties over Israël aangenomen.

De Mensenrechtencommissie is in 2006 vervangen door de Mensenrechtenraad, maar in principe is dat slechts een naamsverandering geweest. De Mensenrechtenraad wordt namelijk — net als de Mensenrechtencommissie — gedomineerd door regimes die zelf massaal mensenrechtenschendingen plegen en er een dagtaak van maken om Israël te veroordelen (de terreur van Palestijnse kant wordt overigens nooit veroordeeld).

_____

Dries van Agt hunkert naar 'Endlösung der Israelfrage'

.
U heeft het de afgelopen dagen vast wel gehoord of gelezen: Dries "The Jew Hunter" van Agt krijgt van allerlei prominenten steun in zijn strijd tegen Israël. Zij hebben zitting genomen in de "Raad van Advies" van The Rights Forum, Van Agts nieuwe anti-Israëlische stichting. Men zou deze stichting ook als postmodern-antisemitisch kunnen bestempelen, want het is toch veelzeggend dat lieden als Dries van Agt zich steeds weer exclusief focussen op het Israëlisch-Palestijns conflict, het enige conflict in het Midden-Oosten waarbij joden betrokken zijn. Dat elders in de regio Koerden worden onderdrukt interesseert hen schijnbaar geen moer. Dat de situatie van de kopten in Egypte schrijnend is, kan hen evenmin interesseren. Nee, alleen en uitsluitend het Israëlisch-Palestijns conflict vinden Dries van Agt en consorten de moeite van het bespreken waard. Daarbij geven zij de Israëli's grotendeels de schuld van dat conflict. En dat terwijl Israël, zeker voor Midden-Oosterse begrippen, zeer terughoudend is in de strijd tegen de Palestijnse terreur.

Met activisme tegen Israël kan de postmoderne jodenhater, op een tegenwoordig salonfähige manier, uiting geven aan zijn haat. Vandaar dat men in de "Raad van Advies" van The Rights Forum onder meer "the usual suspects" van linkse signatuur tegenkomt, die al jarenlang geen geheim maken van hun afkeer van de enige democratische rechtsstaat in het Midden-Oosten. Denk bijvoorbeeld aan de voormalige EUSSR-apparatsjik Laurens Jan Brinkhorst (D66) en Klaas "Fortuyns bloed aan zijn handen" de Vries (PvdA). Opvallend is echter ook dat nogal wat lieden van christen-democratische signatuur in de adviesraad van de betreffende stichting zitten. De postmoderne variant van de klassieke jodenhaat beperkt zich tegenwoordig niet meer tot linkse kringen. Prominente CDA'ers als Hans van den Broek, Frans Andriessen, Peter Kooijmans en Tineke Lodders scharen zich namelijk ook achter Dolle Dries. Zij hunkeren, net als hun Obersturmbannführer Dries van Agt (eveneens CDA), naar een Endlösung der Israelfrage.

_____