Duitse islamcriticus Markus Beisicht (Pro NRW) ontsnapt aan moordaanslag

.

Recent ontsnapte de Duitse islamcriticus Markus Beisicht aan de dood. Radicale islamieten planden een moordaanslag op de voorzitter van de rechtspopulistische burgerbeweging Pro NRW, vooral bekend van het publiekelijk tonen van Mohammed-cartoons. Voor de verijdelde aanslag was overigens weinig aandacht in de Nederlandse journalistiek. Typisch was de terughoudendheid van het "onafhankelijke" en "onpartijdige" Nieuwsuur. Slechts in het Journaal-gedeelte van dat programma besteedde men kort aandacht aan de verijdelde aanslag op de politicus van Pro NRW (volgens de NOS is die burgerbeweging overigens "extreemrechts"). Dat was niet anders toen eerder dit jaar de Deense islamcriticus Lars Hedegaard een moordaanslag overleefde. Ook toen was er grote desinteresse bij de Nederlandse journalistiek.

Hieronder vindt u een reportage van Spiegel TV, die vorige week op de Duitse zender RTL werd uitgezonden. Beeld en geluid lopen jammer genoeg niet synchroon, wat echter alleen ergerlijk is als een persoon sprekend in beeld komt. U kunt de reportage overigens ook bekijken op Spiegel Online, waar beeld en geluid wel synchroon lopen.

 

Zie ook:

Germany vs. Radical Islamists, Soeren Kern, Gatestone Institute, 15 maart 2013

Islamkritiek in Europa steeds gevaarlijker, Joost Niemöller, De Dagelijkse Standaard, 14 maart 2013

"Pro NRW, gebt acht, wenn ihr nachts schlafen geht", Florian Flade, Welt Online, 13 maart 2013

Somaliër Omar D. hoofdverdachte mislukte bomaanslag in Bonn, Lux et Libertas, 17 december 2012

"I Will Answer Only to Allah", Soeren Kern, Gatestone Institute, 22 oktober 2012

Mit Gewalt für den Islam, Annette Ramelsberger, Sueddeutsche.de, 10 oktober 2012

(een Nederlandse vertaling vindt u op de website van E.J. Bron)

De Duitse moslims zijn nu op oorlogssterkte, Joost Niemöller, De Dagelijkse Standaard, 2 juni 2012

Koran-uitdelende moslims willen Duitsland islamiseren, Lux et Libertas, 16 april 2012

_____

Interview met islamcriticus Lars Hedegaard over aanslag

.

Vorige week overleefde de Deense islamcriticus Lars Hedegaard ternauwernood een aanslag op zijn leven. De historicus is onder meer bekend van zijn werk voor de International Free Press Society en Dispatch International. In de onderstaande video wordt hij geïnterviewd door Michael Coren van het Canadese Sun News. De laatstgenoemde zender onderscheidt zich daarmee op een positieve manier, want de rest van de journalistiek besteedt relatief weinig aandacht aan de moordaanslag. Het "onafhankelijke" en "onpartijdige" Nieuwsuur (NOS & NTR) heeft bijvoorbeeld geen enkele interesse in het onderwerp. Op de dag van de aanslag koos men voor items over het CDA, jaarrekeningen van ziekenhuizen en een marinierskazerne in Doorn. Ook in de dagen erna kwam de aanslag op Hedegaard niet aan bod, terwijl men bijvoorbeeld wel een item bracht over de linkse multimiljardair George Soros. Aandacht voor de aanslag op Hedegaard pastte blijkbaar niet in de politiek-correcte agenda van Carel Kuyl en consorten.

Zie ook:

The cowardly and hypocritical media abandons Lars Hedegaard, Douglas Murray, Spectator.co.uk, 8 februari 2013

Lars Hedegaard Escapes Jihadist Assassination Attempt, Bruce Bawer, FrontPage Magazine, 6 februari 2013

(een Nederlandse vertaling vindt u op de website van E.J. Bron)

_____

Monique Samuel vraagt Tofik Dibi uit de kast te komen

. 

Hieronder vindt u een citaat uit het artikel Beken Kleur, Tofik Dibi van de Egyptisch-Nederlandse lesbienne Monique Samuel (zij is koptisch-christelijk). Ik heb er enkele relevante links aan toegevoegd. 

Zodra ik Tofik Dibi vroeg om in de uitzending van De Halve Maan uit de kast te komen, werd het publiek onrustig en de sfeer aan de vrolijke, ietwat chaotische, tafel haast intimiderend grimmig. 

(...)

Na de uitzending viel mij zowel bijval, als ook veel kritiek ten deel. Ik zou mensen ‘outen’ en Dibi met rust moeten laten. En natuurlijk noemden sommigen het ook ‘een vuile pottenstreek’.

,,Dit heb je voorbereid, hè? Wat weet jij nou van mij?!” vroeg Dibi. ,,Wat doet het ertoe of ik homo ben of hetero of biseksueel?” 

Ja, deed het er maar niets toe. Maar dat doet het wel. 

Juist diezelfde dag stond er in nrc.next een interview met documentairemaker Chris Belloni die naar Marokko moest reizen om voor Nederlandse schoolkinderen een film over moslimhomo’s te kunnen maken. In Nederland durfde geen moslimhomo te praten, nee – ook niet anoniem. 

Het is dezelfde angst die ik in de onrustig knipperende ogen van Tofik Dibi zie, die eigenlijk nooit iemand recht aankijkt. 

Zie ook: 

Dossier homohaat

Dossier islam

_____

Pamela Hemelrijk over 'Andere Tijden' en Hans Goedkoop

.
Hieronder vindt u enkele passages uit een artikel van Pamela Hemelrijk uit 2008 (relevante links zijn door mij toegevoegd):

Soms vraag je je af of televisiemakers helemaal goed snik zijn.

Van de week schotelde het veelgeprezen geschiedenisprogramma Andere Tijden ons een reportage voor over de Franse meirevolte van ’68. En de manier waarop Andere Tijden dit schoolvoorbeeld van zinloos geweld bejubelde als was het Nieuwe Dageraad, deed mij overgeven.

(...)

(...) Andere Tijden blikte terug op mei ’68 alsof het een soort Praagse Lente was geweest; vol vertedering, weemoed en nostalgie.

(...)

[Hans] Goedkoop resumeerde tot slot dat de meirevolte weliswaar van korte duur was geweest, en met harde hand was neergeslagen, maar dat de wereld daarna voorgoed was veranderd: er was een frisse, liberale, anti-autoritaire wind gaan waaien die nu, ruim 50 jaar later, nog steeds voelbaar was, aldus onze historicus.

Mijn mond viel open. Anti-autoritair? Liberaal? Waar haalt Hans het vandaan? Die bloeddorstige brandstichtende Sorbonne-bezetters lieten er niet de geringste twijfel over bestaan waarom zij indertijd half Parijs kort en klein sloegen op een schaal waaraan de huidige Mocro’s in de banlieu’s niet kunnen tippen! Zelfs de in Andere Tijden getoonde beelden spraken boekdelen, een kind kon het zien: hier was sprake van een ordinaire, en godzijdank mislukte, poging tot een bolsjewistische staatsgreep. Had Goedkoop die beelden soms zelf niet bekeken? Je zou het bijna denken. De hele Sorbonne hing vol met levensgrote portretten van Lenin, Mao, Castro en Che Guevara.

(...)

Anti-autoritair? Liberaal? Een paar zwakzinnige onvolwassen leden van de looney left proberen met grof geweld om in Frankrijk een dictatuur te vestigen naar Cubaans model, en [Hans] Goedkoop noemt dat liberaal en anti-autoritair? Als het aan Daniël Cohn Bandiet had gelegen dan zou Frankrijk nu worden bestuurd door een Franse editie van een Sovjetrussisch politbureau!

Zie ook:
Dossier publieke omroep
Dossier socialisme en communisme
 
_____

'Andere Tijden', maar dan anders

.
Op 8 januari van dit jaar besteedde ik aandacht aan The Soviet Story, een zeer interessante documentaire over de Sovjet-Unie (en de overeenkomsten met nazi-Duitsland). De bijgevoegde video van die documentaire werd echter zowel op blip.tv als Vimeo verwijderd. The Soviet Story is nu echter alweer beschikbaar. Andere Tijden, maar dan zonder de vergoelijkende toon van de NPS/NTR en de VPRO (beide linksige omroepen zijn traditioneel nogal mild over communisten).

_____

Desinformatie van Tariq Ramadan en Bertus Hendriks in Nieuwsuur

Afgelopen maandag besteedde Nieuwsuur uitgebreid aandacht aan de onrusten in de Arabische landen. De uitzending werd gepresenteerd door Mariëlle Tweebeeke, die overigens heel goed past bij de linkse en politiek-correcte signatuur van dat programma. Dat profiel is in de uitzending van afgelopen maandag alweer eens heel duidelijk te herkennen. Zo is er een interview met Tariq Ramadan, die op een opvallende manier door Tweebeeke wordt geïntroduceerd (vanaf 01:22:00):

Tariq Ramadan is filosoof en islamoloog. Hij doceert in Oxford, Marokko, Qatar en Japan. En eerder ook in Rotterdam.

Mariëlle Tweebeeke is hier erg spaarzaam met informatie over Tariq Ramadan. Opvallend is vooral dat Tweebeeke zegt dat Ramadan in Rotterdam doceerde, maar relevante informatie hierover verzwijgt.

In 2006 werd Ramadan als gasthoogleraar "Identiteit en Burgerschap" aan de Erasmus Universiteit Rotterdam benoemd. Dat gasthoogleraarschap werd door de gemeente Rotterdam bekostigd, die hem zelf als "bruggenbouwer" tussen moslims en niet-moslims in dienst nam. Ramadan was in 2006 al lang als wolf in schaapskleren ontmaskerd, maar desondanks werd Ramadan voor een jaarsalaris van in totaal 620.000 euro binnengehaald (tot vreugde van GroenLinks-wethouder Orhan Kaya, die sowieso graag belastinggeld over de balk smeet).

In 2009 kwam Tariq Ramadan echter alsnog in opspraak, toen de Gay Krant aantoonde dat Ramadan een dubbele tong heeft. De GroenLinks-wethouder Rik Grashoff (opvolger van de eerder genoemde Orhan Kaya) nam het destijds echter op voor Ramadan. Volgens hem waren de citaten van Ramadan in het artikel van de Gay Krant "onjuist, tendentieus, onvolledig en uit de context gerukt". Met de vertaling van de Gay Krant was in werkelijkheid echter niets mis, maar desondanks bleef een meerderheid in de Rotterdamse gemeenteraad hem steunen. Dat had Ramadan vooral te danken aan de wethouder Grashoff, zowel het College van burgemeester en wethouders als de gemeenteraad achter zich kreeg. Amanda Kluveld schreef destijds:

Zo kon het gebeuren dat Henk Krol de hoofdredacteur van de Gay Krant, in de Rotterdamse gemeenteraad door GroenLinks, het CDA en de PvdA nog altijd wordt neergezet als een leugenaar. Dit terwijl al lang en breed is aangetoond, dat de door de Gay Krant gemaakte vertaling van Ramadans uitspraken over vrouwen en homo’s, inhoudelijk niet verschilt van de vertaling die het Rotterdams college liet maken.

Zo kon het ook gebeuren dat het feit dat Krol een melding deed bij de politie vanwege de intimiderende en bedreigende bejegening door Ramadan en zijn medewerker, door het Rotterdamse College is genegeerd en de beveiliging van de Gay Krant op last van de politie, volledig buiten de discussie is gehouden.

Zo kon het bovendien gebeuren dat het College van Rotterdam vond dat er niets aan de hand was toen bleek dat Ramadan in het openbaar had gebeden voor de islamitische martelaren in Palestina, Tsjetsjenië, Afghanistan, Marokko, Algerije, Tunesië, Egypte, Soedan en Kasjmir, voor de overwinning van de Palestijnen op de vijand van het geloof en voor het zegevieren van de islam.

Van het gebed waarover Amanda Kluveld schreef is een video:



Uiteindelijk werd Tariq Ramadan echter toch ontslagen als gasthoogleraar en "bruggenbouwer". Ramadan kwam namelijk opnieuw in opspraak. Dit maal werd bekend dat hij een programma op de Iraanse staatszender Press TV presenteerde. Ramadan vocht het ontslag als "bruggenbouwer" jurische aan, maar de Rotterdamse rechtbank oordeelde dat het ontslag rechtmatig was.

Natuurlijk kan Mariëlle Tweebeeke de Nieuwsuur-kijkers niet alles over de Rotterdamse affaire vertellen, maar juist alles verzwijgen is journalistiek gezien een grote fout.

Er gaat echter meer mis tijdens het interview. Mariëlle Tweebeeke geeft de islamist met de dubbele tong namelijk alle ruimte om zijn propaganda te verkondigen, zonder kritische (vervolg-)vragen te stellen. Tariq Ramadan zegt bijvoorbeeld dat hij hoopt op "democratische processen" en "dat het overal gebeurt". Hij noemt vervolgens Afghanistan en Iran, maar ook Israël. Over het laatstgenoemde land zegt hij:

De regering daar moet naar de mensen luisteren die meer rechten willen voor de Palestijnen.

Het is opvallend dat Tariq Ramadan Israël in een adem noemt met Iran, een land waar op "overspel", homoseksualiteit en "afvalligheid" de doodstraf staat. Israël is daarentegen een democratische rechtsstaat, waar dat soort barbaarse straffen niet voorkomen. Het is bovendien een staat waar Palestijnen met een Israëlisch paspoort hun eigen volksvertegenwoordigers kunnen kiezen (onder meer in het Israëlische parlement, waarvan Arabische politici als Ahmad Tibi deel uit maken).

Of bedoelt Tariq Ramadan de Palestijnse gebieden? In de Gazastrook en op de Westelijke Jordaanoever hebben de Palestijnen sinds enkele jaren zelfbestuur. Dat is nou niet bepaald een succes te noemen. Ondanks gigantische geldstromen uit de Verenigde Staten en Europa, zijn dat onontwikkelde gebieden gebleven. Het meest dramatische voorbeeld daarvan is de Gazastrook, waar radicaal-islamitische terreurorganisatie Hamas aan de macht is gekomen.

Dit alles moet Mariëlle Tweebeeke als journalist weten. Desondanks stelt zij geen kritische vervolg-vraag. Zij had bijvoorbeeld kunnen vragen of Ramadan van daadwerkelijk van mening is dat Israël met Iran kan worden vergeleken.

Helemaal mis gaat het vanaf 01:23:24, als Mariëlle Tweebeeke het volgende vraagt:

(...) het Westen vreest de Moslimbroederschap. Begrijpt u dat?

De vraag is op zich relevant, al zou men kunnen aantekenen dat in het Westen de Moslimbroederschap juist vaak wordt vergoelijkt, onder meer door Bertus Hendriks, de "deskundige" die Nieuwsuur zelf vaak uitnodigt om in de studio het Midden-Oosten en Noord-Afrika te bespreken.

Kwalijker is echter dat Mariëlle Tweebeeke haar vraag aan Tariq Ramadan stelt, zonder te vermelden dat Ramadan zelf (familie-)banden met de Moslimbroederschap heeft. Zijn grootvader Hassan al-Banna was nota bene de oprichter van de Moslimbroederschap. Bovendien komen de standpunten die Ramadan in bijzijn van strikt islamitische gezelschappen verkondigd overeen met die van de Moslimbroederschap.

De vraag die Mariëlle Tweebeeke over de Westerse vrees voor de Moslimbroederschap stelt, beantwoordt hij overigens ontwijkend:

Het Westen moet af van die tweeledige kijk op moslimlanden, dat het dictaturen of radicaal islamitische landen zijn. (...) Maar zo is het niet. Kijk wat Hillary Clinton vandaag in Genève zei. Zij had het over de universele hang naar waardigheid en vrijheid.

Zijn antwoord gaat helemaal niet over de Moslimbroederschap. Dat is veelzeggend. Bovendien zijn moslimlanden tot op heden juist wel te verdelen in dictaturen of radicaal-islamitische landen. Zelfs in het zogenaamd "moderne" moslimland Turkije heeft de islamistische AKP van Recep Tayyip Erdogan de macht. Geen wonder dat Hitlers boek Mein Kampf enkele jaren geleden op de Turkse bestsellerlijst stond.

Het tweede deel van het interview met Tariq Ramadan begint vanaf 01:46:47. Hij zegt dan onder meer het volgende:

De populisten in uw land zijn heel gevaarlijk. Volgens Wilders kunnen moslims per definitie niet democratisch zijn, omdat hun religie dat niet toestaat. Maar kijk nu naar het Midden-Oosten. Ze zeggen daar precies hetzelfde als jullie. Dezelfde waarden en principes.

Tariq Ramadan liegt als hij zegt dat Geert Wilders meent dat moslims per defintie niet democratisch zijn. Dat heeft Wilders namelijk nooit beweerd. Wel is Wilders van opvatting dat de islam onverenigbaar is met democratie. De islam is volgens Wilders namelijk een politieke ideologie met religieuze kenmerken, die naar wereldheerschappij streeft en niet-moslims als minderwaardig beschouwt. Wilders heeft altijd benadrukt dat moslims wel democratisch kunnen zijn, als zij zich althans niet strikt aan de regels van de islam houden. Denk bijvoorbeeld aan de Duitse politicoloog Hamad Abdel-Samad, die zich weliswaar moslim noemt, maar desondanks een democraat in hart en nieren is. Natuurlijk wenst Wilders dat moslims zich helemaal van de islam bevrijden, maar dat is alweer een ander verhaal.

Ramadans bewering dat de moslims in het Midden-Oosten "dezelfde waarden en principes" hebben als de mensen in het Westen is overigens ook een leugen. Zoals ik reeds eerder schreef, blijkt uit een recent opinie-onderzoek dat veel Egyptenaren een grotere rol voor de islam in de politiek willen. Zo wil 82 procent van de Egyptenaren de doodstraf voor overspel en 84 procent steunt dezelfde straf voor het verlaten van de islam. Dit zijn nou niet bepaald waarden en principes die overeen komen met die in het Westen.

Mariëlle Tweebeeke slikt de leugens van Tariq Ramadan echter als zoete koek en richt zich vervolgens tot Bertus Hendriks, die in de studio als "deskundige" met haar aan tafel zit:

Ja, Bertus, dit was nog even Tariq Ramadan, die eigenlijk zegt van: Laat je niets wijs maken, ook moslims willen gewoon democratie.

Bertus Hendriks reageert daarop als volgt:

Ja, kijk, de mensen die denken dat er een soort genetische, geprogrammeerde toestand is waardoor een moslim geen democraat kan zijn, die kunnen niet uit de weg met de huidige ontwikkelingen. Want die kunnen dat niet verklaren. En dat komt omdat ze niet willen inzien dat de achterstand in de Arabische wereld en alle problemen die ze daar gedaan hebben (...) met de sociale, politieke en geopolitieke context te maken [hebben] en niet met de tekst van de koran of van de traditie die zij elke dag in de moskee horen, zoals Wilders en zijn aanhang ons willen doen geloven.

Deze opmerkingen van Bertus Hendriks zijn ronduit schandalig. Hij zet Geert Wilders en zijn aanhangers neer als een soort racisten, die zogenaamd denken dat moslims genetisch afwijken van niet-moslims. Hendriks haalt er net niet de rassentheorieën van de nazi's bij. Nieuwsuur-presentator Mariëlle Tweebeeke laat Hendriks echter alle ruimte om die verschrikkelijke aantijging ongestoord te maken. Is deze aantijging volgens Tweebeeke soms zo "normaal" dat zij Hendriks niet wil tegenspreken? Of is zij het zelfs met Hendriks eens? Het is, hoe dan ook, een grote schande.

Na de eerste zin van zijn antwoord, beweert Bertus Hendriks ook nog de problemen in "de Arabische wereld" niets met de islam te maken hebben. Als islam-apologeet vindt hij alleen de "sociale, politieke en geopolitieke context" relevant. Recent wees ik echter op een interessant artikel van Leo Müller, waaruit bleek dat de rigiditeit van de islam funest is voor het Midden-Oosten.

Uiteraard spelen ook sociale en (geo-)politieke factoren een rol, maar het is opvallend dat Hendriks religieuze én culturele factoren wil negeren. Wil hij, als prominent lid van het Nederlands Palestina Komitee (NPK), soms de aandacht vestigen op Israël (politieke factor) en de Verenigde Staten (geopolitieke factor). Zijn geliefde Arabieren geven in ieder geval steeds Israël en de VS de schuld van alles wat er in het Midden-Oosten mis gaat. Dat gebeurde overigens ook tijdens de protesten in Egypte en Libië. Aangezien Bertus Hendriks lid is van de postmodern-antisemitische NPK, zou het mij niets verbazen als hij er stiekem net zo over denkt.

Blijft de vraag waarom lieden als Tariq Ramadan en Bertus Hendriks in Nieuwuur alle ruimte krijgen hun propaganda te verkondigen. Is het een gevolg van het islam-apologisme die ook bij de Nieuwsuur-medewerkers zelf heerst? De beschamende naïviteit van VS-verslaggever Eelco Bosch van Rosenthal leidde er al eens toe dat de kijkers van Nieuwsuur op grote schaal desinformatie over de "Ground Zero"-moskee door de strot kregen geduwd.

Nu is dit ook het geval met betrekking tot de protesten in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. In Nieuwsuur worden bijna alleen halleluja-verhalen over die protesten verkondigd. Kritische kanttekeningen ontbreken. Wat draagt een interview met een islamistische wolf in schaapskleren (Tariq Ramadan) bij aan de berichtgeving over het Midden-Oosten, Noord-Afrika en vooral de Moslimbroederschap? Waarom geen interview met de historicus Niall Ferguson, die recent overigens voor Newsweek een interessant artikel over revoluties schreef. Uiteraard mogen lieden als Tariq Ramadan en Bertus Hendriks worden geïnterview, maar enige pluriformiteit in opinies is gewenst. Dat ontbreekt in Nieuwsuur echter volkomen (zoals zo vaak). De makers van Nieuwsuur kunnen dan wel beweren dat hun programma "onafhankelijk" en "onpartijdig" is, maar zij maken die pretenties niet waar.


_____

Islam-apologeten vergoelijken de Moslimbroederschap

Gisteren publiceerde de Volkskrant een uitstekend artikel van Hala Naoum Nehme, waarin de desinformatie over de Moslimbroederschap door "deskundigen" als Bertus Hendriks aan de kaak wordt gesteld. Vandaag blijkt uit een column van Bart Jan Spruyt dat deze desinformatie beleid is. De van oorsprong Egyptische Monique Samuel mocht het van de NOS namelijk niet over twee aanslagen op koptische kerken in Egypte hebben. "De NOS is bang voor islamofoob te worden uitgemaakt", zo wordt Samuel door Spruyt geciteerd. De NOS verzwijgt dus, vanwege een niet-journalistieke reden, relevante informatie over Egypte.

Het is overigens onbegrijpelijk waarop de vrees van de NOS is gebaseerd. Programma's als het NOS Journaal en Nieuwsuur (een coproductie van de NOS en de NTR) zijn doorgaans immers zeer islam-apologetisch. Wil de NOS soms nóg islam-apologetischer worden, zoals bijvoorbeeld de Arabische zender Al Jazeera? Gezien de politiek-correcte waan waaraan de publieke omroep lijdt, kan men dat niet uitsluiten.

Islam-apologisme is echter geen typisch Nederlands probleem. Het is bijvoorbeeld veelzeggend dat nota bene de inlichtingenchef van de Obama-regering beweert dat de Moslimbroederschap in Egypte "grotendeels seculier" is. Van een politiek-correcte nitwit als Job Cohen kan men dergelijke uitspraken verwachten, maar niet van iemand die de Amerikaanse president moet adviseren inzake nationale veiligheid. Met dit soort adviseurs is het geen wonder dat de Obama-regering er een potje van maakt. Dat ziet ook de historicus Niall Ferguson, de vriend van Ayaan Hirsi Ali. In de volgende video onderwijst hij Mika Brzezinski (van de linkse Amerikaanse nieuwszender MSNBC) inzake de Moslimbroederschap:




_____

Eelco Bosch van Rosenthal is naïef

Afgelopen dinsdag zond Nieuwsuur een reportage uit waarin Eelco Bosch van Rosenthal uitgebreid met Daisy Khan sprak. Laatstgenoemde is de vrouw van Feisal Abdul Rauf, de imam van het geplande islamitisch centrum vlakbij Ground Zero in New York. Bosch van Rosenthal stelde geen enkele kritische vraag aan Daisy Khan. Daar was echter wel aanleiding voor. Carel Brendel formuleerde acht kritische vragen die eigenlijk aan bod hadden moeten komen.

Via Twitter beweert Eelco Bosch van Rosenthal daarentegen dat kritische vragen over imam Rauf en de "Ground Zero-moskee" overbodig zijn. Volgens hem is de meeste kritiek op Rauf en zijn project weerlegd. Bosch van Rosenthal verwijst daarbij naar vragen en anwoorden van FactCheck, zogenaamd een onafhankelijke website. Voordat ik specifiek wat vragen en antwoorden over Rauf bespreek, wil ik er op wijzen dat FactCheck op mij helemaal geen onafhankelijke indruk maakt. Ik heb op die website niet alleen de vragen en antwoorden over Rauf en zijn project bekeken, maar ook wat andere onderwerpen. Steeds weer opnieuw leveren de vragen antwoorden op die passen bij een linkse en politiek-correcte signatuur. Voor zover FactCheck geen essentiële informatie weg laat, wordt de informatie wel wordt vermeld vaak op een linkse en politiek-correcte manier geïnterpreteerd. Dat de mensen achter FactCheck onafhankelijkheid claimen, betekent niet dat bezoekers daarop ook kunnen vertrouwen. Een bezoeker doet er goed aan de website kritisch te lezen en bovendien andere bronnen te raadplegen. Dat heb ik, in tegenstelling tot Bosch van Rosenthal, gedaan. De focus van de rest van dit artikel ligt op de eerder genoemde imam van de geplande "Ground Zero-moskee".

Op de vraag of imam Feisal Abdul Rauf een "radicaal" is, antwoorden de auteurs van de tekst op FactCheck dat zij daarvoor geen bewijs voor gevonden hebben. De onderbouwing van dit opmerkelijke antwoord is uiterst zwak te noemen. FactCheck onderbouwt haar mening met informatie die Raufs gematigdheid zou moeten bewijzen, maar de interpretatie van die informatie rammelt aan alle kanten. Hieronder zal ik puntsgewijs de informatie van FactCheck bespreken.

FactCheck verwijst naar het feit dat Feisal Abdul Rauf voor FBI-agenten trainde in "cultural awareness". Dat is echter geen sterk bewijs voor Raufs gematigdheid. Na de aanslagen van 11 september 2001 kregen FBI-agenten jarenlang "cultural awareness"-training van leden van de Council on American-Islamic Relations (CAIR). Hoewel deze islamitische "burgerrechtenbeweging" zich naar buiten toe vaak als "gematigd" presenteert, zijn er talloze bewijzen dat deze islamitische organisatie juist radicaal van aard is. Er zijn zelfs verschillende CAIR-medewerkers voor terrorisme veroordeeld, zoals Randall "Ismail" Royer, die deel uitmaakte van de "Virginia jihad group". Desondanks werkte de FBI, waarschijnlijk bij gebrek aan échte "gematigde" islamitische organisaties, jarenlang samen met CAIR. Pas in 2008 verbrak de FBI haar banden met deze radicaal-islamitische organisatie.

FactCheck probeert de zogenaamde "gematigdheid" van Feisal Abdul Rauf ook te onderbouwen met twee reizen naar het Midden-Oosten, die door het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken waren georganiseerd. De eerste reis vond plaats in 2007, toen George W. Bush president was. De tweede reis vond recent plaats, onder verantwoordelijkheid van de regering van Barack Obama. Volgens FactCheck waren de reizen georganiseerd om in het Midden-Oosten over religieuze tolerantie en de islam in de Verenigde Staten te praten (als Rauf de standpunten van zijn vrouw Daisy Khan deelt, zal het waarschijnlijk een klaagzang over "moslimhaat" de VS zijn geworden). Zowel de Bush-regering als de Obama-regering staan er overigens om bekend — al dan niet in het kader van Realpolitik — samen te werken met radicale islamieten, met name wat betreft buitenlands beleid. Dat men Rauf op een reis naar het Midden-Oosten stuurt, zegt dus niet zoveel. En dan helpt het ook niet dat FactCheck de sussende woorden van een "assistant secretary of state for public affairs" (lees: woordvoerder van het ministerie van Buitenlandse Zaken) aanhaalt.

FactCheck beweert vervolgens dat Feisal Abdul Rauf een aanhanger is van het soefisme, een enigszins "liberale" stroming binnen de islam. Rauf mag dan zelf wel beweren een soefist te zijn, de vraag is of hem dat daadwerkelijk "gematigd" maakt (die vraag staat overigens los van de aard het soefisme zelf, waarover ik mij hier niet uit laat). Hoewel Rauf tegenover Westerse journalisten doet alsof hij relatief "gematigd" is, doet hij in een interview op de Arabische website hadielislam.com radicaal-islamitische uitspraken. Hij zegt dat het belangrijk is de fundamenten van de sharia te implementeren, die volgens hem vereist zijn voor het regeren van een staat. Die fundamenten van de sharia kunnen wat Rauf betreft op verschillende manieren worden geïmplementeerd, bijvoorbeeld via democratie. Het moge duidelijk zijn dat er van democratische rechtsstaten uiteindelijk niets over blijft als men via het democratische proces de fundamenten van de sharia implementeert (en met andere woorden de democratische rechtsstaat democratisch afschaft). Rauf noemt zich zelf dan wel een soefist, maar zijn uitspraken over de sharia tonen aan dat hij een radicale islamiet is. FactCheck staart zich blind op het label "soefisme". Dat is zeer naïef.

Het is ook naïef dat Eelco Bosch van Rosenthal de antwoorden op FactCheck als zoete koek slikt. De informatie die FactCheck geeft om de zogenaamde "gematigdheid" van Feisal Abdul Rauf aan te tonen voldoet immers niet. De interpretatie door FactCheck van die informatie is bovendien uitermate zwak. De vraag of Rauf een radicaal is moet — mede op grond van de informatie die ik zelf heb aangedragen — juist bevestigend worden beantwoord.


_____

Nieuwsuur is niet onafhankelijk en onpartijdig

Gisteren besteedde ik aandacht aan een leugenachtige reportage van Eelco Bosch van Rosenthal in de Nieuwsuur-uitzending van afgelopen dinsdag. Carel Brendel publiceerde gisteren een artikel over hetzelfde onderwerp. Hij schrijft daarin onder meer het volgende:

De reportage duurt 7,5 minuut. In die paar minuten is perfect samengevat wat er mis met de publieke omroep in Nederland, en waarom kijkers alle vertrouwen in de objectiviteit van de media hebben verloren.

Dat het nieuwe actualiteitenprogramma Nieuwsuur haar kijkers al in de tweede uitzending een journalistiek wanproduct voorschotelde is overigens veelzeggend. De makers van Nieuwsuur pretenderen namelijk onafhankelijk en onpartijdig te zijn. Dat werd bijvoorbeeld beweerd in een promotiefilmje dat in de aanloop van de eerste uitzending werd uitgezonden. Bovendien beweerde hoofdredacteur Carel Kuyl hetzelfde op de Nieuwsuur-weblog. NOS-directeur Jan de Jong noemde Nieuwsuur in de Volkskrant zelfs "het programma waarmee we eindelijk de discussies over links, rechts en andere onzin kunnen smoren".

Het is overigens nogal wat, die pretentie van Nieuwsuur onafhankelijk en onpartijdig te zijn. Ieder mens heeft een persoonlijke achtergrond en bepaalde (politieke) voorkeuren, die van invloed zijn op hoe men naar zaken kijkt. Dat geldt ook voor journalisten, al beweren zij vaak hautain dat zij zich niet door hun achtergrond en (politieke) voorkeuren laten beïnvloeden. Onderzoek in de sociale psychologie laten echter een ander beeld zien. Ook journalisten zijn "net mensen". Hoewel nogal wat journalisten zich zelf graag presenteren als journalistieke Übermenschen, is de realiteit dus anders.

Als Nieuwsuur desondanks beweert onafhankelijk en onpartijdig te zijn, kan men het actualiteitenprogramma ook op grond van die criteria beoordelen. Te meer omdat de verantwoordelijke omroepen NOS en NTR (NTR is samenvoeging van NPS, Teleac en RVU) naar eigen zeggen geen politieke of levensbeschouwelijke signatuur hebben. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de VARA en de EO. De eerder genoemde reportage van Eelco Bosch van Rosenthal voldeed in ieder geval niet aan de twee criteria van onafhankelijkheid en onpartijdigheid.
Nieuwsuur lijkt dan ook op de oude NOVA-voet verder te gaan. NOVA was immers ook niet onafhankelijk en onpartijdig. Het actualiteitenprogramma was een coproductie van de VARA, de NPS en de NOS. De signatuur van NOVA kwam echter overeen met dat van de VARA: links en politiek-correct. Deze signatuur bleek niet alleen uit de gekozen onderwerpen, maar ook uit hoe die onderwerpen werden belicht.

Men kon op voorhand er eigenlijk ook vanuit gaan dat Nieuwsuur een voortzetting van NOVA zou zijn. De hoofdredacteur is nog steeds Carel Kuyl, die in het verleden elke kritiek over NOVA hautain van de hand wees. Volgens hem was NOVA, net als Nieuwsuur, namelijk onafhankelijk en onpartijdig. Zelfgenoegzaam als hij is, verwierp hij ook de kritiek op de verslaggeving over de Democratische Conventie in 2008 (die "verslaggeving" was eigenlijk niet veel meer dan een schoolreisje van NOVA-medewerkers, die destijds smoorverliefd op Barack Obama waren). Dat leidde destijds overigens tot treffende commentaren van Bart Jan Spruyt, twee JOVD'ers en Paul Lieben. Ook Hans Laroes — hoofdredacteur van het NOS Journaal en zelf niet vies van linkse agitprop — had destijds kritiek op Obama '08 (het "pro-Obama-journaal" van de NPS).

Carel Kuyl is echter niet het enige probleem van Nieuwsuur. De rest van de redactie bestaat grotendeels ook uit oud-NOVA-redacteuren. Ook zij hebben aangetoond geen onafhankelijk en onpartijdig programma te kunnen maken. En dan helpt het ook niet dat er met verslaggevers van het NOS Journaal wordt samengewerkt. Eelco Bosch van Rosenthal — die doorgaans de meest linkse media in de VS napapegaaid — bewees in het NOS Journaal veelvuldig partijdig te zijn (tevens op zijn NOS-weblog). Met de huidige medewerkers kan Nieuwsuur simpelweg niet voldoen aan de criteria die men naar buiten toe uitdraagt. Men had Nieuwsuur beter kunnen onderbrengen bij de VARA, omdat de signatuur van het actualiteitenprogramma met deze linkse en politiek-correcte omroep overeen komt.

Mede op grond van Nieuwsuur kan men vraagtekens stellen bij het bestaansrecht van de NOS en de NTR. Deze omroepen beweren neutraal te zijn, maar zijn het in werkelijkheid niet. Deze omroepen zouden moeten ophouden met hun opiniejournalistiek in programma's als Nieuwsuur en het NOS Journaal. De taak van de NOS zou men bijvoorbeeld kunnen beperken tot live-uitzendingen van debatten in de Tweede Kamer. Maar dan wel zonder "duiding" (waarin de politieke voorkeuren van verslaggevers als Ferry Mingelen en Dominique van der Heyde duidelijk merkbaar zijn). Laat de kijkers maar hun eigen mening vormen. Journalistieke "duiding" kan men bovendien overlaten aan de andere publieke omroepen, die op een politieke of levensbeschouwelijke signatuur zijn gebaseerd. En uiteraard media die niet zwaar gesubsidieerd worden, zoals kranten en weekbladen.


_____

Nieuwsuur-verslaggever Eelco Bosch van Rosenthal desinformeert kijkers

Gisteren zond het actualiteitenprogramma Nieuwsuur een reportage uit over het islamitisch centrum (inclusief moskee) dat waarschijnlijk vlakbij Ground Zero in New York wordt gebouwd. Op de reportage van VS-verslaggever Eelco Bosch is veel aan te merken. Zo kan Daisy Khan, de vrouw van de imam van de geplande moskee, ongestoord haar taqiyya-praatje houden. Kritische vragen van de interviewer Bosch van Rosenthal ontbreken. En dat terwijl daarvoor toch zeker aanleiding is. Via Twitter ontdekte ik dat ik niet de enige ben die zich daaraan stoorde.

Dit was echter niet het ergste aan de reportage. Eelco Bosch van Rosenthal beweerde namelijk dat in New York een islamitische taxichauffeur vanwege zijn geloof werd neergestoken. Bovendien suggereerde hij dat dit misdrijf iets met het verhitte debat over de "Ground Zero-moskee" te maken heeft. De verslaggever van Nieuwsuur gaat er schijnbaar vanuit dat de meeste kijkers het verhaal over de taxichauffeur als zoete koek slikken. Kijkers die het verhaal op websites van Amerikaanse media controleren, kunnen echter al snel ontdekken dat het verhaal niet klopt. Michael Enright, de persoon die de taxichauffeur neerstak, staat namelijk bekend als een aanhanger van het multiculturalisme. Als vrijwilliger werkte hij zelfs voor een linkse organisatie die voor de bouw van het islamitisch centrum vlakbij Ground Zero is. Bij zijn vrienden stond Enright ook bekend voor zijn alcoholmisbruik (hij vertoonde bovendien vreemd gedrag als hij dronken was). Niet toevallig was hij dronken toen hij de taxichauffeur neerstak. Bovendien repte hij met geen woord over de "Ground Zero-moskee". Het verhaal over de taxichauffeur roept dus meer vragen dan antwoorden op. Te beweren dat de taxichauffeur vanwege zijn geloof werd neergestoken gaat veel te ver.

Waarom zou Eelco Bosch van Rosenthal dit allemaal niet vermelden? Is hij slecht geïnformeerd? Dat wil ik doorgaans best geloven, maar het is bekend dat Bosch van Rosenthal graag The New York Times leest. In die linkse krant stond in ieder geval vermeld dat Michael Enright voor een organisatie werkte die de bouw van de "Ground Zero-moskee" steunt. Deze informatie was wel enigszins "verstopt" in de laatste alinea's van het betreffende artikel (dat viel een journalist van The Wall Street Journal op). Is Bosch van Rosenthal dan een luie lezer? Dat valt niet uit te sluiten, maar het lijkt mij waarschijnlijker dat hij de informatie bewust weg liet. De betreffende informatie past namelijk niet in het zielige huil-verhaal dat Eelco Bosch van Rosenthal wenst te vertellen. Hij is wat dat betreft een recidivist.


_____