Paul Frentrop over salonsocialisten

.
Een passage uit een artikel van Paul Frentrop (HP/De Tijd, 9 december 2005):

Herinneren we ons de oude Willem Drees, in zijn eenvoudige woning aan de Beeklaan in Den Haag, waar van de oude theeblaadjes nog wel een tweede pot getrokken kon worden voor het bezoek. Voormalig links hield zich toendertijd aan de ‘categorisch imperatief’ van Immanuel Kant: we mogen anderen alleen onze gedragswijze opleggen als deze voor ons ook geldt. Maar gaandeweg zijn linkse beginselen veranderd in een plichtenleer voor derden waarvan men zelf goeddeels is vrijgesteld.

Ga maar na. GroenLinks houdt niet van roken, dus Femke Halsema rookt alleen als er geen camera draait. Oud-links bekommerde zich om het droeve lot van gevallen vrouwen; Rob Oudkerk bezocht als PvdA-wethouder een afwerkplek. Links is tegen topsalarissen; Paul Rosenmöller krijgt als voorzitter van de commissie-PaVEM voor één dag werken in de week meer dan 70.000 euro en stort 25.000 terug als De Telegraaf daar een punt van maakt. Paul Witteman, de coryfee van de Verenigde Arbeiders Radio Amateurs (VARA), was de best betaalde dagvoorzitter van Nederland. ‘Jawel, ik ben nog steeds links, al verdien ik uitstekend. Dat kan namelijk!” schreef VARA-voorzitter Vera Keur in een poging om uit te leggen waarom dat geen probleem is. Ook heel fraai: oud-PvdA-minister Willem Vermeend, die voor een Britse firma op een vastgoedcongres in Cannes verbleef en dagelijks met de helikopter werd opgehaald uit zijn hotel in Monaco; in Het Financieele Dagblad (10 maart 2004) legde hij uit waarom dat was: “Zo’n helikopter is echt niet zo duur. We delen hem met tien man, waarmee de kosten niet veel meer dan 50 euro per persoon zijn.” En die kosten zijn waarschijnlijk nog fiscaal aftrekbaar ook. Ziedaar de moderne herverdeling van middelen in beeld.

Het moderne socialisme lijkt wel wat op de katholieke kerk vlak vóór de Reformatie. Zoals toen de bisschoppen, ondanks hun lucratieve handel in aflaten, toch de naastenliefde bleven prediken, zo zeggen ook de rijke socialisten van nu nog steeds voor de armen te willen zorgen.

_____

Pauw en Witteman adoreren domme aardappelkop

.
Een treffend citaat van Martien Pennings, die elders op het web het optreden van Jan Marijnissen bij Pauw & Witteman (gisteren) beschrijft:

Een zee van ruimte kreeg Jan, die steeds meer de ouwe aardappelkop van Churchill imiteert, maar geen gram van diens intelligentie bezit.

Toch hingen Jeroen Pauw en Paul Witteman aan de lippen van Marijnissen, die recent overigens liet weten dat Tweede Kamerleden langer in de Kamer moeten blijven zitten, om zo "historisch besef" te ontwikkelen. Dat laatste zorgde ervoor dat ik op De Dagelijkse Standaard daarop als volgt reageerde:

Als íemand niet over een gebrek aan historisch besef bij anderen mag klagen, is het wel Jan Marijnissen zélf. Hij was het immers die eind jaren zeventig als een “Rode Jehova-getuige” met een partijblad langs de deuren ging waarin Jozef Stalin werd verheerlijkt en waarin Stalins geschriften werden aangeprezen (die men via hetzelfde blad, “De Tribune”, overigens ook kon bestellen). Dat was dus decennia nádat de Sovjet-leider Nikita Chroesjtsjov de massamoorden en persoonscultus van Stalin aan de kaak had gesteld (in 1956). Over een gebrek aan historisch besef gesproken.

Het is sowieso een gotspe dat Marijnissen in ons land als een “gerespecteerd politicus” bekend staat (de rol van de onkritische, linkse journalistiek heeft daarbij uiteraard een grote rol gespeeld).

Het is geen toeval dat Pauw en Witteman de door hen geadoreerde Marijnissen daarover nooit serieus aan de tand hebben gevoeld. De twee salon-socialisten waren immers niet voor niets genomineerd voor de Maartje van Weegen-bokaal (die overigens werd gewonnen door Sander van Hoorn van het NOS Journaal).

_____