Posts tonen met het label Theo van Gogh. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Theo van Gogh. Alle posts tonen

dinsdag 11 december 2012

Syrische rebellen laten jongetje officieren van Assad-regime onthoofden

.
"Wanneer gij de ongelovigen ontmoet, treft dan hun nek", adviseert het fictief personage Allah in soera 47:4 van de koran. De afgelopen 1400 jaar bewezen moslims dat deze koranvers geen dode letter is. Zo liet islamitische "profeet" Mohammed honderden joodse mannen van de Banu Qurayza-stam onthoofden (hun vrouwen en kinderen werden tot slaaf gemaakt). In de recente geschiedenis werd onder meer de joodse journalist Daniel Pearl onthoofd in Pakistan en hetzelfde lot trof drie christelijke meisjes op weg naar school in Indonesië.

In de onderstaande video worden officieren van het Syrische leger onthoofd door Syrische rebellen. De slachtoffers zijn alawieten, die door de soennitische rebellen niet als echte moslims worden beschouwd. "Wanneer gij de ongelovigen ontmoet, treft dan hun nek", geldt volgens vrome soennieten dus ook in dit geval. Een jongetje mag overigens mee doen met het onthoofden, terwijl om hem heen "Allahu akbar" wordt geschreeuwd. Via Politically Incorrect: 


Het valt te verwachten dat dit soort praktijken op termijn ook in Europa zullen plaatsvinden. Dat gebeurde in de jaren negentig al in Bosnië, waar met name buitenlandse jihadisten als beesten tekeer gingen. In 2004 werd ook in ons land een poging gedaan. De vrome moslim Mohammed Bouyeri probeerde toen Theo van Gogh te onthoofden, maar de Marokkaan kwam met zijn mes niet door de ruggengraat van de islamcriticus.

Zie ook:
GRAPHIC VID. Syrisch jochie hakt hoofd af, GeenStijl, 11 december 2012
Norwegischer Imam will Ungläubige enthaupten, Politically Incorrect, 22 december 2012
(een Nederlandse vertaling vindt u op de website van E.J. Bron)
Fanatic 'hoped to spread fear with beheading', Duncan Gardham, Telegraph.co.uk, 29 januari 2008
Onthoofden is een islamitische traditie, Lux et Libertas, 22 april 2007

_____

donderdag 11 augustus 2011

Martin Bosma over Geert Wilders

.
Een passage uit het boek De schijn-élite van de valse munters (2010) van Martin Bosma:

In de weken voor de moord [op Theo van Gogh] had ik een paar keer gesproken met een zekere Geert Wilders. Die had zich net afgescheiden van de VVD. Het waren lange en inspirerende gesprekken. De verenigde Nederlandse columnisten hadden hem al afgeschreven: te havo, te Venlo en niet ons soort mensen. Zeker te licht om de vacature-Fortuyn in te vullen. Bovendien had de politiek toch de lessen van ‘Pim’ geleerd, dus waarom zou er überhaupt nog een gat op rechts bestaan? Had het debacle van de LPF niet aangetoond dat de heffe des volks niet in staat was tot serieuze politiek? De tokkies moesten nu toch beseffen dat de boven ons gestelden het onderling wel zouden regelen. Dank voor uw mededelingen en tot ziens. Geen aandacht aan besteden, mensen, gewoon doorlopen.
Journalisten putten zich uit in het herhalen van lijstjes van Kamerleden wier afsplitsing eindigde in een enkele reis vergetelheid: Gerben Wagenaar (ex-CPN), Evert-Jan Harmsen (ex-Boerenpartij), Jan Nico Scholten en Stef Dijkman (ex-CDA), Aad Wagenaar (ex-RPF), Fred van der Spek (ex-PSP), Marjet Ockels (ex-PvdA), Ali Lazrak (ex-SP). En nu dus, onvermijdelijk: Geert Wilders (ex-VVD). Zijn afscheiding was een mission impossible, zoveel was zeker. Wie kende die Wilders nou eigenlijk? Politiek analist Rutger van Santen van de Wereldomroep legde Geert op de dag van de breuk in een parkeergarage uit dat hij binnen drie weken vergeten zou zijn.
Maar ik zag iets heel anders. Hier was a man that follows his own star. Nergens bang voor, soeverein, niet op zoek naar de goedkeuring van de gevestigde orde en bovendien een zeer ervaren politicus, iemand uit het klasje van Bolkestein, iemand die als voormalig beleidsmedewerker beschikte over kennis van een groot aantal dossiers, van volksgezondheid tot buitenlandse zaken.
Daarmee was aan veel voorwaarden voldaan om succesvol in te breken op het politieke bestel. Geert was ook een van de eersten in de politiek die het gevaar van het islamitisch terrorisme inzagen. Hij had naam gemaakt door te zeggen dat hij de ‘hoofddoekjes rauw lust’. Geweldig. En ook nog eens een pro-Israël-hardliner – wat wil eens mens nog meer. Belezen, bereisd en iemand die zijn hand niet omdraait voor een soeraatje meer of minder. Het had hem overal vijanden opgeleverd. En had Churchill niet gezegd: ‘You have enemies? Good. That means you’ve stood up for something, sometime in your life.’

_____

maandag 14 juni 2010

Willem-Alexander is voor zelfcensuur

.
Op 28 april 2007 werd op de oude website van Lux et Libertas het onderstaande artikel gepubliceerd. Destijds luidde de titel Wim-Lex roept op tot zelfcensuur. Bij deze de herpublicatie, onder de nieuwe titel Willem-Alexander is voor zelfcensuur.

Gisteravond zond de staatsomroep een interview uit met Wim-Lex, die mentaal gehandicapte nitwit die Trix 40 jaar geleden heeft geworpen. In het betreffende interview buigt hij diep voorover voor de islamofascisten in ons land, die de vrijheid van meningsuiting om zeep willen helpen (bijvoorbeeld door middel van een paar kogels en een slagersmes). Als ware dhimmi, die anticipeert op een land dat over enkele decennia wel eens een moslimland kan zijn, vindt Wim-Lex dat bepaalde mensen wat vaker hun mond moeten houden. Wie dat volgens hem zouden moeten doen, moge duidelijk zijn. Gezien de sympathieën van de Oranjes is zijn advies aan islam-critici gericht. Verschillende leden van het Nederlandse koningshuis — waaronder Wim-Lex — hebben in het verleden immers duidelijk laten blijken tot de islam-apologetische multiculti-sekte te behoren.

Toen Theo van Gogh door de islamitische terrorist Mohammed Bouyeri werd afgeslacht, ging de koningin niet naar Van Goghs vrienden en familie. Zij betuigde ook geen steun aan Ayaan Hirsi Ali, die werd bedreigd in de brief die met een mes op Van Goghs lichaam was gespietst. In plaats daarvan ging Trix tien dagen na de moord op Theo van Gogh naar het Amsterdamse jongerencentrum Argan, om daar met moslimjongeren te kouten.

Niet alleen door haar daden, maar ook in haar bewoordingen laat Trix haar sympathieën blijken. Dat doet zij bijvoorbeeld in haar kersttoespraken, waarin zij een grote vrijheid krijgt haar eigen standpunten te verkondigen. In de kersttoespraak van 2003 zei Trix bijvoorbeeld dat de vrijheid van meningsuiting "een keerzijde in verantwoordelijkheid" heeft, waarmee zij gelijksoortige bewoordingen gebruikte als lieden als Piet Hein Donner en Job Cohen (die stelselmatig oproepen tot zelfcensuur met betrekking tot de islam). In haar kersttoespraak van 2006 maakte Trix het nog bonter, toen zij beweerde dat de vrijheid van meningsuiting niet alleen door de wet wordt beperkt, maar ook door andere "normen". Bovendien zei Trix dat er geen recht om te beledigen bestaat, een recht dat volgens Ayaan Hirsi Ali wel bestaat (zoals laatstgenoemde bijvoorbeeld in haar Engelstalige toespraak The right to offend op 9 februari 2006 in Berlijn beargumenteerde). Nu weet bijna iedereen dat moslims heel lange tenen hebben en al moord en brand schreeuwen om een paar cartoons. Toch vindt Trix schijnbaar dat men rekening moet houden met de gevoelens van snel gekrenkte moslims.

Een ander lid van het koningshuis dat herhaaldelijk blijk geeft van multiculti-denkbeelden is Máxima. Zo reikt zij jaarlijks de Appeltjes van Oranje uit, drie prijzen voor organisaties die bezig zijn met de "multiculturele samenleving". Ook zat zij samen met de Paul Rosenmöller en Hans Dijkstal in de commissie-PaVEM, zogenaamd bedoeld voor de integratie van allochtone vrouwen, maar in werkelijkheid vooral een commissie die multiculturalisme predikte.

De houding van het Nederlands koningshuis ten opzichte van de "multiculturele samenleving" komt overigens deels voort uit eigenbelang. In een artikel in HP/De Tijd (22 april 2005) schreef Thieu Vaessen het volgende over de Oranjes:

De familie snapt heel goed dat de monarchie alleen kan overleven als die gedragen wordt door de Nederlandse bevolking, en die bevolking bestaat voor een steeds groter deel uit niet-westerse allochtonen. Dus is het zaak ervoor te zorgen dat ook Marokkaanse, Turkse, Afghaanse, Ghanese en Surinaamse Nederlanders — om maar een paar voorbeelden te noemen — op 30 april met vlaggetjes staan te zwaaien. En dat gaat niet vanzelf. Vandaar de warme toespraken, de fondsen ten behoeve van integratie, de multiculturele prijzen, de bezoeken aan achterstandsbuurten en de verre reizen naar warme landen. Een allochtoon moet wel heel weinig geïntegreerd zijn, wil hem de goede bedoelingen van het Nederlandse koningshuis ontgaan.

Gezien de demografische ontwikkelingen in ons land, zal de houding van de Oranjes waarschijnlijk alleen maar erger worden.

_____